Leuven – La Bérarde – Refuge du Carrelet

We laden de auto in en we zijn op weg. Na wat afwisselen als chauffeur bereiken Annelies, Andy en ik 8u later la Bérarde. Dit bergdorpje bereik je over smalle wegen door bergdorpjes en via veel haarspeldbochten. Als we aankomen merken we dat het heel rustig is. Het dorpje is zo goed als verlaten. Het seizoen loopt hier dan ook maar tot eind augustus. We gespen de rugzak in de late namiddag op en trekken over een rotsig pad naar de refuge du Carrellet. We zijn nog geen 5min. onderweg of we zien al bergmarmotten tussen de grote stenen zitten. Ze pikken nog een beetje zon mee, ook al is het maar een waterzonnetje. De zon trekt ook geleidelijk weg achter de omliggende bergen waardoor het snel kil wordt. Als we de hut bereiken zien we de huttenwacht alles in gereedheid brengen om de hut af te sluiten. Hij blijft nog tot morgenvroeg en zal dan tot de lente wegblijven. Wij zetten de tent op en genieten na het vele rijden van de rustige omgeving met de mooie bergtoppen. We verfrissen ons en maken wat te eten. We zijn moe van de autorit en duiken vroeg de slaapzak in.

24 3

Refuge du Carrelet – Refuge de la Pilatte – La Bérarde

We breken de tent op en eten vlug ons ontbijt. Het is vrij koud en we willen dan ook snel op weg zijn. Annelies geeft aan dat kamperen op hoogte er niet in zit. Haar slaapzak was nu al niet warm genoeg om in het dal aangenaam te slapen. Om het warm te krijgen starten we op een vlot tempo. Het is duidelijk een rotsig pad waarbij sommige stukken bestaan uit het springen van het ene op het andere rotsblok. We passeren dan ook de Ravin de la Temple , Ravin de Cloute Favier en Roche de la Temple. Ook moeten we door een rivierbedding die helemaal uitgesleten is met de jaren. Nu de winter nadert is de rivier herleid tot een smal beekje dat het weinige smeltwater van de vele gletsjers in de streek afvoert. We zijn op weg naar de refuge de la Pilatte. Als we er rond de middag aankomen schuilen we in het portaal van de hut tegen de scherpe wind. Terwijl we eten komt er nog wat volk toe. Enkele bergbeklimmers zijn net terug van een trip op de gletsjer.

5678910

Na wat foto’s van de mooie gletsjer dalen we terug af via een ander pad. We lopen op de flanken van de Boverjat. Er is een vrij dichte begroeiing waardoor we veel planten tegen onze lichamen krijgen. Het smalle pad zorgt ervoor dat we nogal nat beneden komen. We steken de rivier over en genieten van het uitzicht. Terug in la Bérarde beslissen we om te overnachten in de berghut van een Waalse alpinistenvereniging. Het is gezellig keuvelen met de Waalse huttenwacht, een rasechte motard en Harleyfan. We krijgen een update over het weer waardoor we de dag erop een trip naar le refuge de Chatelleret plannen.

111213

La Bérarde – Refuge du Chatelleret – La Bérarde

Na een goed ontbijt beginnen we aan onze dagtocht. We starten in de schaduw van het uitgestrekte bergmassief en lopen via een licht begroeide vallei naar boven. We kunnen de vallei rechts van ons zien waarin de Glacier de Bonne Pierre ligt. Het pad wordt steiler en we beginnen de eerste rotsen onder de voeten te krijgen. Het pad loopt recht op recht tot we de keuze moeten maken voor een lus langs links of rechts. We kiezen voor rechts en zien bij het beklimmen van de flank ter hoogte van de Ravin de Charreirou dat er wat Chamois rondhuppelen. We nemen de tijd voor de nodige foto’s en hernemen onze trip enkele minuten later. We komen aan de Refuge du Chatelleret en genieten van de picknick. Het water stroomt nog vlot uit een kraantje waardoor het bijvullen van de drinkbussen vlot gebeurd. We hebben van hieruit een mooi zicht op de Refuge du Promoritoire die in de verte ligt, tussen de Glaciers Etançons.

141516

We nemen de andere flank van de vallei om terug te keren en bij enkele watervallen van de Ruisseau du Plaret stijgen we nog wat verder. Het is mooi wandelen op de smalle bergpaden. Als we terug dalen tot in een breed stuk van de vallei komen we in een mooi grasveld waar de grashalmen meedansen met de wind. We komen een koppeltje Nederlanders tegen en maken een praatje. Had pad komt nu terug samen met de route die we vanmorgen namen. Als we aankomen in la Bérarde beslissen we nog een nachtje in de berghut te overnachten. Andy krijgt geen goed nieuws van het thuisfront waardoor Annelies en Andy morgen al terug huiswaarts moeten keren. We maken het beste van de avond en ik bereid me voor op een solotocht.

1718192021

Le Bourg d’Arud – Lac de la Muzelle

‘s Ochtends zijn we al vroeg op weg met de wagen. In le Bourg d’Arud neem ik afscheid van Annelies en Andy. Ik neem een pad vanuit het dorpje terwijl een hele school kinderen zich ook een weg naar boven baant. Het regent maar door de bebossing wordt ik gespaard. Hoe hoger ik klim hoe meer het regent. De waterval die ik tegenkom is maar een magere troost. Ik zit nu op de GR 54 en kom na een hele poos aan de Clot du Selet. Het regent nu serieus en ik krijg gezelschap van honderden schapen.

3031

Ik moet mij een weg naar boven zoeken via het pad dat door de regen veranderd is in een modderige glijbaan. Het is echt opletten of ik lig snel enkele meters lager. Door de wind striemt de regen in mijn gezicht maar als ik op een hogergelegen stuk kom nemen zowel de regen als de wind wat af. Ik zie op de kaart dat de Refuge Communal de la Muzelle niet ver meer kan zijn en het werkt motiverend. Ik voer het tempo op en wordt hartelijk ontvangen door de vrouwelijke huttenwacht. Ik neem een lekker warme douche, eet wat en wacht de rest van de namiddag af. Tegen de avond komt er nog een hiker aan. We maken een praatje over de streek, vergelijken de geplande routes. Het lijkt een rustige avond te worden tot er een drietal binnenvalt (bijna letterlijk). Ze hebben een tocht gepland maar zitten zonder geld en hebben amper te eten. De vrouwelijke huttenwacht geeft hen de mogelijkheid om zich in de keuken onder de hut wat te warmen maar daarna moeten ze toch maar kamperen. Ik geef hen wat van mijn voorraadje eten en ze zijn dolblij. Nu ook nog brandstof en dan kunnen ze koken… De ene vraag na de andere volgt. Ze slapen uiteindelijk in de tent.

3233

Lac de la Muzelle – Lac de Plan Vianney

Aangezien we maar met twee gasten in de hut slapen is het een rustige nacht. Bij mijn vertrek zie ik het drietal de tent opruimen. Ze wuiven nog eens maar het is duidelijk: ze hebben niet echt goed geslapen. Ik zoek mij over een GR54-variante een weg naar boven. Het rotsig pad leidt mij naar de Col du Vallon. Al snel is de zon van de partij en is het zweten geblazen. Op de col eet ik vlug iets en begin de afdaling. Het eerste stuk gaat vlot maar net voor Le Lauvitel moet ik vertragen. Hier is het eerder naar beneden klauteren i.p.v. wandelen. Het is wel prachtig want de hemel is volledig blauw. Enkele bergmarmotten genieten van het zonnetje en laten mijn passage volledig aan zich voorbijgaan. Als ik aan het meer sta (bij Cabannes des Selles) is het heetst van de dag aangebroken. Ik neem een lange pauze, eet rustig en verfris me wat aan het water van het meer.

3435363738

Een uurtje later gesp ik de rugzak weer op en begin aan een lange klim naar het Lac de Plan Vianney. Het pad is bij momenten zeer smal en slecht zichtbaar door het gras of door de rotsen die her en der tussen de begroeiing opduiken. Als de hellingsgraad afneemt, kom ik in een mooie vallei met een waterval en beekje. Een korte klim later ben ik aan het meertje en zet ik de tent op. Enkele bergmarmotten bespioneren elke move die ik maak. Zelfs als de zon aan de horizon verdwijnt houden ze me scherp in het oog. Ik laat de tent openstaan want het is een magisch mooie avond.

39404142

Lac de Plan Vianney – Le Périer – Lille

Alleen rondtrekken is tof maar met vrienden is het toch toffer. De ervaringen die je deelt maken de tocht des te meer de moeite. Ik beslis dan ook om vroeg op te staan en naar le Périer te hiken. Het is nog niet echt licht als ik mijn tent opruim. De marmotten slapen precies nog. Ik bereik al vlug een kam waar de wind echt koud aanvoelt. Ik neem even pauze en geniet van het uitzicht. Mijn donzen jasje houdt me warm waardoor ik rustig kan ontbijten with a view.

434445

De afdaling gaat vlot en ik probeer het tempo zo hoog mogelijk te houden. Aan de cabane de la Selle houdt ik even halt om te bekomen. Ik eet nog wat droge worst en vlieg er weer in. Ik huppel nu bijna naar beneden en bereik dan ook vrij vlot de parking aan de cascade de Confolens. Liften zit er niet in waardoor ik enkele kilometers over verharde weg moet wandelen. In Le Périer is het echt doodstil als ik aankom. Er passeren amper wagens maar na een half uurtje ben ik toch op weg met een koppeltje klimmers. Ik mag mee in hun rammelend busje en ongeveer een dikke twee uur later zit na nog 2 keer liften al op de TGV richting Lille-Flandres.

464748


Wat praktische info

Kaartenmateriaal: IGN France – 1:25000 Cartes de Randonnée 3336ET Les Deux Alpes en 3436ET Meije, Pelvoux & Parc National des Ecrins
Vervoer: wij gingen met de wagen maar vanuit Grenoble geraak je behoorlijk vlot aan de rand van het Nationaal Park. Bussen moet je er laat in het seizoen niet verwachten. La Bérarde was bijvoorbeeld in september al bijna helemaal leeggelopen.
Bevoorrading: je kan bevoorraden in de meeste dorpjes. Er is vaak een kruidenierswinkeltje. De hutten zijn maar bemand tot eind augustus waardoor je al vanaf september op het winterkwartier (onbewaakt) aangewezen bent.
Overnachten: je kan op diverse plekken bivakkeren. Er zijn heel wat berghutten. Je kan meer info hierover vinden op de website van het Nationaal Park.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s