Ettelbruck – Breedschent (18,8km)

Elk jaar trachten mijn vader en ik minstens een weekendje samen te gaan hiken, dichtbij huis of wat verder. Na leuke trips naar Noord-Ierland en Chimay trekken we deze keer naar het G.H.Luxemburg met als doel een stuk van de Escappe Ardenne Lee Trail af te stappen.

Op een miezerige ochtend rijden we met de wagen naar Kautenbach waar we de wagen achterlaten aan het station. Vijf minuten later zitten we al op een trein naar Ettelbruck waar we nog geen kartier later alweer van de trein springen. Stipt rijden die treinen hier wel!

P1040802.JPG

We zien direct al een eerste symbooltje van de trail en al vlug zijn we aan het monument van General Patton. We stijgen met enkele zigzagjes naar een hogergelegen bosje en volgen de flank om in Erpeldange de river de Sûre over te steken. Alvast een leuk eerste stukje.

P1040807P1040808P1040814P1040816

Voor ons zien we nog twee wandelaars en als we ze inhalen spreken ze ons in het Nederlands aan. We lopen een stukje langs elkaar en slaan een leuke babbel. Eens we de helling van het Fridbësch, een groots bos, boven zijn gaan we elk terug verder op ons eigen ritme.

P1040819P1040829

Het is wat drassig op de paden maar dat maakt het natuurlijk wel leuk. Af en toe glijden we wat weg op de steilere paadjes. Zo komen we aan Fridhaff  waar de route wegdraait. Zoals steeds op de route kunnen we niet verloren lopen. Overal staan duidelijke bordjes of geverfde blauw-witte symbooltjes.

We krijgen wat honger en beginnen uit te kijken naar een leuke picknickplek. Er stonden op de route tot nu toe al tal van bankjes (vaak met vuilbak) dus zegt mijn vader vol vertrouwen “bij ’t volgende bankske gaan we eten he”. Mijn reactie laat niet lang op zich wachten als we voor een helling staan: “eerst nog efkes stijgen he”. Een kwartiertje later staan we aan de Priedegtstull. We nemen een pauze met uitzicht over de vallei van de Sûre en zien onderaan Biirderhals de zon over een veld glijden.

P1040923P1040926P1040935

Na het eten staat er direct een korte klim op het programma. We krijgen één van de vele windmolens in de streek te zien en wandelen langs Closdellt waar we vanop de route volledige inkijk krijgen in een lokale boerderij. Als de kiekens ons voor de voeten lopen zijn we al bijna aan de expressweg. Die zijn we snel vergeten als we op de flank van de Auleschberg rustig afdalen naar Michelau. Vlotjes dalen we af en staan we in het pittoreske dorpje. We nemen wat foto’s en trekken verder. Al vlug hebben we een lange helling voor de boeg. De route heeft dan ook niet voor niets 2000 hoogtemeter op zijn palmares.

P1040952P1040961P1040963P1040970P1040975P1040982P1040987P1040988

Langzaam maar gestaag gaat het zo naar Helkeshuuscht waar we niet de kerstman maar misschien wel uw  kerstboom van 2015 tegen komen. We draaien linksaf en komen aan het prachtige uitzichtspunt Gringlee met zicht op een grootse burcht. De route gaat hier weer naar beneden maar wij kiezen om op hoogte te blijven.

We willen een mooi bivakplekje dus we trekken vlot door Dellt en slaan een breed bospad op de flank van de Géieberg in. We stijgen nog wat en komen zo op hoogte en aan een relatief vlak veld. De zon begint langzaamaan te zakken en we installeren ons op dit plekje nabij Breedschent. Papa installeert zijn tentje en ik mijn slaapplek onder de tarp. Bij een leuke schemering speuren we aan de bosrand naar droog hout. Dat is vlug gevonden en terwijl papa wat steviger hout haalt voor onze zitbank beginnen de eerste vlammetjes de ergste koude te breken. Aan het vuur koken we water voor onze Real Turmat maaltijdjes.

P1050040P1050047P1050057P1050075P1050080

De avond vordert vlot. De enige opmerking die gemaakt wordt is “hoe, gij hebt gene whisky mee, wat is me dat nu”. Met het vuurtje dat voor ons geleidelijk aan dooft en de maan die onze ruggen verlicht ruimen we wat op en maken ons klaar voor een frisse nacht. Dat blijkt even later een understatement… De tarp is al stijfbevroren als ik aan mijn slaapzak kom. Vlug kruip ik onder de wol. Mijn laatste blik naar buiten geeft me al een indruk van de mist die opkomt. De nacht wordt er nog kouder door want als ik ’s nachts rond 2u een keertje wakker wordt ligt er een laagje aangevroren mist op alles… Ik draai me om en tracht nog wat te slapen. Tegen 3u30 is de pret uit, net zoals mijn kacheltje precies. Ik eet nog iets en kan weer een uurtje verder. Ik ervaar vanaf 4u30 regelmatig wat koude en spurt van dutje naar dutje tot het 6u30 is.


 

 

 

Mystic morning – Kautenbach (13,4km)

Het is 6u30 en ik trek mijn Red Fox primaloftjas aan zodat ik vlotjes het kookvuurtje kan installeren vanonder de tarp. Het is ijskoud, alles is aangevroren en met de mist heerst er een speciaal sfeertje.  Als de thee klaar is komt papa vragen of we al beginnen opbreken. Ik stel voor om eerst te eten vanuit de slaapzak om wat warmte te bewaren.  Na een serieuze portie havermout begin ik aan het opbreken van de tarp en het tasten van mijn rugzak. We zijn ongeveer samen klaar en als we de rugzakken opgespen is het ongeveer 8u. Nog even een kijkje bij de vuurplek van gisteren en dan gaan we op pad.

We gaan even terug op onze stappen van gisteren en pikken onze route op en lopen langs de flank van Därenhuuscht. We kruisen de Maanjebaach die we al vanop afstand over het pad horen kletteren. Na nog twee beekjes te passeren dalen we af via Sauschleedchen naar de weg die ons naar Schlinder brengt. Hier pikken we terug in op de Lee-trail die ons langs de rivier de Schlënner leidt.

We lopen langs het beekje tot we een vreemd tuig langs de river opmerken. Het blijkt een toestel om te luisteren naar het water… Raar maar wel leuk. Niet veel verder stuurt de Lee-trail ons naar Hoscheid maar wij volgen de vallei verder tot aan Chapelle St.-Michel waar we opnieuw de trail oppikken. Het kappelletje is gesloten maar we pauzeren even aan het bankje.

De mist is nog steeds van de partij en als we op de beboste flanken van de Furebierg en de Lannebierg wandelen geeft dat soms mooie plaatjes. Via Girschend improviseer ik een route langs enkele weilanden en na een klein stukje crosscountry pikken we ook hier weer de Lee-trail zonder veel moeite weer op.

 

We lopen nu langs de Gischterbaach om dan wat te stijgen naar enkele uitzichtspunten. Omdat het middaguur nadert picknicken we met uitzicht op… Op wat eigenlijk? Het is nog steeds mistig en af en toe horen we in het dal een trein. Plots krijgen we meer zicht en zien we de vallei van de Wiltz-rivier. Papa nuttigt rustig een Real Turmat maaltijdje en ik geniet van mijn hard toerbrood. We nemen onze tijd om nog wat thee te zetten en als we toch vertrekken gaat de pas er stevig in. Het einde van de tocht nadert en dan gaat het altijd wel een tredje sneller.

De Lee-trail wil ons weer een ommetje laten maken maar wij weten wel beter. We lopen gewoon verder over het Sentier du Nord tot we uitzicht krijgen over Kautenbach. Na een klein zigzagje staan we in het dorpje waar we op zoek gaan naar een café of brasserie. Er zijn er maar ze zijn gesloten… Ach ja, dan maar naar de auto. We besluiten dat het een mooie tocht was en dat de route van de Lee-trail prachtig is maar toch wel wat te vaak een overbodige slinger maakt.


 

Praktische info:

Eigenlijk kan ik hier heel wat info zetten maar het is eenvoudig in dit geval. Neem een kijkje op de prachtig uitgewerkte website van de Lee-trail en je kan je trip met gemak plannen.

Kaartenmateriaal: R2  Boulaide – Wiltz ACT Luxembourg 1:20000 & R3 Diekirch – Putscheid ACT Luxembourg 1:20000

3 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s