Voor mijn opleiding als instructor mountain walking and trekking leid ik een stage voor de KBF-club Hiking Advisor naar het Parc National des Ecrins. Ik spreek met de deelnemers af op de leuke maar bescheiden camping la Cascade in le Bourg d’Arud. Nog voor ik er samen met Ingrid arriveer zijn Delfien, Filip, Paul en Tuur al geïnstalleerd. Hun tentjes staan al te pronken op een mooi stukje grasland. Niemand te bespeuren want ze zijn op verkenningstocht in het dorpje. Terwijl ik mijn tentje opzet arriveren ook Lissa, Sofie, Mathias en Wouter. Net voor het afgesproken uur. Debbie, mijn mentor gedurende deze stage, arriveert pas morgen in de loop van de dag en zal ons inhalen. Afgetraind en net terug van een tocht in Noorwegen maakt dat ze fysiek tiptop is om dat vlotjes te doen.

Eens iedereen geïnstalleerd is overloop ik de dagindeling van de komende dagen, bespreken we de nodige voeding en gaan we nog een laatste avondmaal nuttigen alvorens over te schakelen op (vries)droogvoeding, powerbars, musli en havermout. De pizza’s uit houtoven, gelakte eend, steak haché en een vegetarische maaltijdje worden besteld op het sympathieke terras van La Guingette. De vriendelijke man die ons bedient geeft ook een kijkje in de rijkelijk gevulde wijnkelder waaruit Paul en Tuur een bescheiden flesje selecteren voor bij de maaltijd. Leven als God in Frankrijk.

Terwijl ik in afwachting van onze maaltijden de materiaallijst nog overloop zie ik mijn deelnemers vaak knikken en hoor ik “yep”, “yep” en af een toe een “oeps”. Er is niets onoverkomelijks al dan niet bewust thuisgelaten door hen dus we kunnen zonder al te veel zorgen op pad vertrekken in de ochtend. Na de maaltijd tape ik nog even de voet van Ingrid en uitkijkend naar wat komen gaat kruipen we met zijn allen onder de wol in de tentjes.

Dinsdag 25 juli: La Danchère – Lac de Plan Vianney

’s Ochtends staan we op om 8u. Niet te vroeg want de chauffeurs die gisteren reden moeten bekomen en het weer is in de voormiddag toch ook niet echt denderend volgens het weerbericht. Niet iedereen heeft even goed geslapen maar het kan ermee door. Op het terras van de camping wordt er onder een afdak ontbeten want het miezert een beetje. De variëteiten aan ontbijt worden duidelijk vergeleken: havermout heeft als voordeel …, maar tourbrood is…. Etc. We ontmoeten een koppel uit België die onze tocht net afgerond hebben. Ze vonden het mooi maar niet te zwaar, met mogelijkheden om er topjes bij te nemen. Prachtig om te kunnen starten met zoveel positieve feedback!

We nemen nog even de wagen naar La Danchère, een klein dorpje waar er een grote (gratis) parking is en waar we onze tocht aanvangen. De laatste bijstellingen van de rugzakken gebeuren, de hoogtemeters worden geijkt, de stokken worden uitgehaald en weg zijn we. We stappen enthousiast door de straten van het dorpje vol oude huizen en gloednieuwe chalets. Het regent een beetje maar we laten het niet aan ons hartje komen. Het gaat beteren, daarvan zijn we overtuigd. De voormiddag bestaat uit het volgen van de GR54 Variante over een bospad. We stappen nabij de Ruisseau de la Rousse en merken amper dat de regen via de bomen op ons drupt. Het is snel duidelijk wie de jonge veulens zijn die enthousiast omhoog willen vliegen en wie traag maar gestaag op een zeer mature manier de bergen zal bedwingen.

P1160940P1160942P1160943P1160957P1160958

Na een aantal keer zigzaggen stoppen we een eerste keer voor een snack. We stappen verder en er klinken enkele zuchten als we aan het blokkenterrein komen nabij de Cabanes du Lauvitel. Iedereen weet dat dit Lac de Lauvitel een prachtig meertje is. We lunchen er met uitzicht op het meer, overdekt met een toefje wolk want de ene na de andere wolk trekt door de vallei omhoog. Als het weer wat opklaart doen we een staptechnisch oefeningetje op het blokkenterrein.

P1160963P1160968P1160970P1160971P1160972P1160976

We zijn ondertussen een kleine 500m gestegen en als we onze tocht vervolgen gaan we in geordende volgorde verder omhoog langs de flanken van het meer over een smal pad. Iedereen geraakt uiteindelijk zonder al te veel moeite boven aan de kom van het Lac Sec. Het eerste brugje over een waterval is een feit en ook de eerste aandachtspunten komen naar boven: Delfien geeft al aan dat haar drinkwater bijna op is, Wouter beseft dat zijn eigen tempo beter is dan dat van een ander en ik besef dat ik de groep toch net wat meer instructies mag geven over pauzeren.

P1160979P1160983P1160988P1160989

We stijgen vlot en als we zigzaggen naar het Lac de Plan Vianney halen we de wolken in. Het is er kil en vochtig. Er staat ook een ijzig koude wind dus we zoeken ons vlug wat bivakplekjes. Filip komt met het goede idee om toch ook even tot aan het meer af te zakken en te kijken of er niet minder wind staat. Vorige keer dat ik hier was stond ik op de heuvelrug in de vlakke zon met zicht op de vallei maar dat is nu geen optie. Ik was helemaal vergeten dat er onderaan het meer stukjes met stenen afgebakend waren waar onze tentjes zeer goed kunnen staan. We installeren ons en terwijl Delfien en Sofie zich een mooi wasplekje zoeken om zich “discreet” te kunnen wassen verkennen anderen de omgeving. Als we een foto willen nemen van de tentjes met het meer op de achtergrond moeten we ons best doen om het functioneel naakt te vermijden. Mathias is op zoek naar een leuke plek om zijn drone het luchtruim te laten verkennen en de eerste magen knorren al een beetje. We brengen het materiaal om te koken samen in een door stenen afgegrensd stukje gras. Het weer wisselt snel: van een streepje zon tot het overtrekken van een wolk met al dan niet natte miezerregen die ermee gepaard gaat. Als we aan het koken zijn zien we een vlotte gazelle de heuvel af huppelen. Debbie est arrivée! Vanochtend om 5u vertrokken vanuit het Gentse staat ze hier om 18u aan de bivakplek bij het Lac de Plan Vianney. We laten haar kennismaken met de groep maar een introductie is eigenlijk niet nodig. Haar reputatie gaat haar vooraf en ze ontmoette velen al op eerdere tochten. Ik overloop het dagschema met de deelnemers voor morgen, spreek een uur van opstaan en vertrek af en stem nog even af met Debbie hoe het voor de deelnemers en mezelf ging op deze eerste stapdag.

P1160992P1160993P1160995P1160999

Het is kil dus we kruipen op tijd onder de wol. Maar met het nodige gezwans duurt het toch even voor we de slaap vatten in mijn MSR-tentje. Lissa is zich uitstekend aan het voorbereiden met haar dwarsligger “the SAS manual”. Hilarisch boekje blijkt want na enkele vragen erover ligt ze al te gibberen. Moeilijke vragen krijgen simpele antwoorden, en omgekeerd. We zijn klaar voor onze eerste nacht in de bergen.

Woensdag 26 juli: Lac de Plan Vianney – Lac Labarre

Als we wakker worden is de zon er. Er zijn wat wolkjes en er is wel wat wind maar het humeur schiet omhoog, ook al sliep niet iedereen even goed. Filip had het een beetje koud en Tuur had niet de  beste nacht. Mathias’ drone zoemt al rond nog voor we ontbijten. Hij glundert helemaal omdat dit de omstandigheden zijn waarbij hij zich super voelt: ruimte voor de nieuwe technologie, een prachtige uitzicht en een kleine bewondering van velen onder ons hoe iemand met zijn gsm en een kleine console zo’n ding door de lucht doet vliegen.

P1170007P1170008P1170009P1170016P1170019

Thee, chocomelk, gefilterd water enz worden gedronken terwijl de maaltijden vlotjes binnengespeeld worden. Het ene kookvuurtje is al performanter als het andere. Zelfs mijn Trangia krijgt een lovenswaardige review van een enkeling. Debbie is nog niet overtuigd maar is al minder kritisch. We have a winner: Tuurs vuurtje is het snelst om water aan de kook te brengen. We overlopen de voormiddag en ondanks de wind gaan we licht gekleed op pad. Puffend stijgen we en voor we het steile stuk naar de col aanvangen brieven we de deelnemers nog even. Ik tape ook nog even Sofies voeten. De laatste 50m voor de Brèche de Périer (2491m) om op de Crête de la Montagne te komen zijn wat technisch. Paul en Lissa worstelen een beetje met het terrein en de steiltegraad en als ik Sofie vraag hoe het vlot krijg ik een goedkeurende “jaja, goed zunne” terwijl ze verder stapt over de steile passage.  Iedereen geraakt boven en beseft dat het de moeite waar was. Een uitzicht om U tegen te zeggen. We stappen en schuifelen wat verder over de crêtes en als we vragen wie nog verder over de graat wil zijn er veel kandidaten. Delfien, Ingrid, Sofie, Filip, Mathias en Tuur trekken naar boven onder leiding van Debbie. Ik trek wat foto’s en probeer de steenbokken die ik net vanop de graat in de vallei zag te fotograferen. Maar helaas zijn ze al verdwenen. De wind waait en de go pro van Mathias voor zijn timelaps moet er zelfs zijn meerdere in kennen maar als iedereen terug is bij de plek waar we pauzeren geven ze aan dat het tof was en eigenlijk niet zo moeilijk. Tof om de deelnemers zo in hun nopjes te zien.

P1170022P1170032P1170035P1170041P1170045P1170046P1170053P1170059P1170060P1170061P1170062P1170067

We dalen af over een gruishelling maar snel verandert het pad in een zigzag. Dit is de eerste echte afdaling en is het dus opletten geblazen. We vorderen vlot en met een mooi zonnetje en een aangename 25°C installeren we ons voor de lunch aan enkele lorken. Na de maaltijd geef ik nog wat uitleg over wat komen gaat om vervolgens Debbie een toelichting te laten geven over lorken. Met een “I knew that”-gevoel ben ik tevreden van de lunchpauze en de toelichtingen. We gespen de rugzakken na een welverdiende pauze terug op.

P1170077P1170079

We beginnen aan een lange klim: eerst door een lorkenbos en vervolgens door grasland. We zigzaggen ons de weg naar boven en met de uitspraak “dees kan mijn brein niet aan” is een leuke nieuwe om aan te geven dat er een beetje hoogtevrees aanwezig is. We stappen rustig verder mits een reshuffle in de groepsvolgorde. Ik neem een rustig, lees “deadslow zoals in de scheepvaart”, tempo aan waardoor ik ons vlotjes op 2250m breng. We doen er een oriëntatie-oefening. De oriëntatieskills van de heren en dames worden beproefd. Dat is voor de ene al wat zwaarder dan de ander. Ingrid en Filip kunnen ons direct pinpointen terwijl de andere toch net een tweede keer moeten kijken. Tuur is zo slim om alle instrumenten te benutten die hij ter beschikking heeft, idem met Mathias. Tuur haalt zijn gps boven en Mathias tracht de oriëntatie-app van zijn smartphone te benutten. Goede reflex heren! Na de oefening gaan we verder en de moeilijke passage die aangegeven staat ter hoogte van les Brancs (rode puntjes op de kaart) blijkt ondertussen een goed aangelegd pad te zijn. We stoppen nog even om wat energie op te nemen en een korte duiding te geven over sneeuwvelden. We vorderen in colonne naar de Col de la Romelu (2439m). Eens we er zijn zien we een kleine 50m onder ons onze bivakplek. Debbie, fris en monter als steeds wil nog een kers op de taart bieden en naar de Tête de Rame op 2644m met enkele deelnemers. Terwijl ik met enkelen de bivak opzet gaan anderen zonder rugzak bewandelen anderen de grashelling.

P1170086P1170099P1170102P1170107P1170113P1170123

Op hun terugweg ontmoetten ze enkele locals: een 1300-tal schapen, 2 herdershonden en de herderin. Ik was me in het koude water en kook alvast wat water om te drinken. De kers op de taart bleek de moeite waard want op de top was er geen wind en konden ze zeker 20min. rustig genieten van het uitzicht. We koken en overlopen de dag van morgen. Ook evalueer ik met Debbie de wandeling en de evolutie van de deelnemers. We zien een steenbok traverseren op de helling voor ons maar hij verdwijnt snel uit zicht. We maken enkele afspraken voor morgen en kruipen bij de schemer onder de wol.

P1170135

Lissa maakt in de tent allerhande plannen om de zonsopgang te gaan bekijken. Zoals steeds ben ik mezelf en blijkbaar is dat voldoende om in je eigen tent uitgelachen te worden door een mountainbikester. De avond brengt wind, veel wind. Ik zeg nog “geen oordoppen nodig?”. Antwoord: “neje, ik kan daar tegen”. We slapen niet goed: Lissa van het lawaai van de tent en ik door het kloppen van de wind op mijn flank. We pakken enkele uren slaap maar met enkele bedoel ik dan ook slechts enkele. Ideaal voor de deelnemers om te ervaren wat wind in de bergen ’s nachts kan betekenen. En dit was dan nog geen storm. Ze krijgen waar voor hun geld qua ervaringen.

 

Donderdag 27 juli: Lac labarre – Valsenestre

Door de wind heeft niemand goed geslapen. Sofie dacht zelfs dat ik hun in het midden van de nacht ging komen evacueren omwille van de wind. Ik debrief bij het ontbijt iedereen over nachten in de tent en wat te doen bij slechtere weersomstandigheden. Mathias heeft ondertussen geleerd van zijn scheerlijnen te benutten. Het was een zware maar effectieve les want hij is er ’s nachts voor mogen opstaan. Hij zal het nooit nog vergeten tijdens de rest van de tocht. We pakken ons materiaal bijeen en gaan op weg. We ontmoeten onderweg de herderin terwijl Tuur ons de weg wijst naar beneden. Aan de Cabane de Combe Guyon (1985m) neemt Sofie over. Ze doen het voortreffelijk. Tuur had de luxe dat het pad en de route op de kaart dezelfde waren. Sofie had wat minder geluk: na mijn vraag om de GR te volgen besefte ze al vlug dat de route en het aangeduide GR-pad anders op de kaart staan. Zo zie je maar dat kaarten snel kunnen verouderen. Ook de verdere afdaling gaat vlot. Paul moet soms wat opletten met de grotere stappen in het afdalen maar ik bewonder de souplesse van zijn legamenten als ik hem sommige passages zie nemen.

P1170147P1170154P1170157

Iedereen filosofeert al van de versnaperingen en drankjes die ze in Valsenestre gaan bestellen. Domper op de pret als er iemand droogweg aangeeft: “misschien is dat wel gesloten hé”. We lunchen net voor het dorpje en Wouter deelt toerbrood en worst uit. We taffelen het dorpje binnen en als ik aan de waardin van de Gite d’étappe vraag of we iets mogen drinken zegt ze lieftallig “évidament!”. De menu wordt bekeken en sommigen staan al te watertanden. De meesten van de kans op ijsjes maar Tuur van de bevallige dienster. En terwijl Ingrid aan haar empirische vergelijking van tartes de myrtilles begint vinden Paul en Filip elkaar in een karafje wijn. Café au lait, Diables Citron – of is het nu Diabolo Citron – en andere drankjes worden besteld. Tuur laat al breedlachend weten aan de dienster dat het voor nu volstaat maar dat er nog een rondje zal volgen.

P1170163P1170167P1170168

Twee rondjes, en ook bijna 2u later, trekken we onder leiding van Lissa door het pittoreske dorpje. We zien de bakkersoven die langs de straat staat en waar nog twee keer in de week brood in gebakken wordt. Filip neemt her en der een andere afslag dan de rest van de groep om de finesse van de fijne straatjes te ontdekken. Met zijn uitspraken “dat vind ik prachtig” typeer ik zeker zijn gemoed op dit moment. Hij geniet met volle teugen van de tocht en alles wat erbij hoort. Na een korte stop aan de vuilbakken passeren we een verplichte bivakzone. Tot zover de moeilijke opdracht voor de deelnemers om een bivakzone te selecteren… We doen wat verder dan nog maar even een oefening op blokkenterrein en demonsteren de touwtechnieken die we eventueel morgen gaan toepassen op steilere passages. Als we uiteindelijk onze tentjes willen opzetten is een local op een eigenaardig alternatieve wijze een boom aan het omleggen. Lees: eerst zaagt hij, dan laat hij zijn zaag zitten, vervolgens haalt hij zijn bijl en voorhamer erbij om zijn zaag uit de boom te krijgen, hangt er vervolgens een touwtje aan, om dan zijn lier aan de jeep te gebruiken en de boom vervolgens langs de kapplek rechtop te zetten. Dit alles voorzien van de levendige commentaar van Lissa. De rest staat erbij en kijkt ernaar. De boom valt alsnog… en niet op zijn jeep of onze bivakzone. Wat heeft die kerel geluk gehad! Mathias heeft al spijt dat hij geen timelaps gemaakt heeft. We koken en overlopen de dag van morgen.

P1170171P1170175P1170177P1170186

 

Vrijdag 28 juli: Valsenestre – Lac de la Muzelle

De nacht is goed en rustig. Wel wat warm maar iedereen kan de nodige slaap vatten. Ingrid en Mathias hebben bezoek gehad van een knaagdier terwijl er ’s nachts ook af en toe een vos (volgens Debbie) of een hert (volgens Lissa) heeft liggen blaffen. Accompagneur de montagne vs. doctorerend biologe, zo’n matchen zie je niet vaak. We gespen met wat vertraging de rugzakken op en gaan rustig op pad. We stijgen geleidelijk. Het is al behoorlijk warm maar als we de Cabane de la Cantine des Carrières naderen heeft Tuur nood aan een noodstopje. De Chicken Curry van gisteren is niet goed bevallen en hupsakee, ook die ervaring is hij rijker. We gaan traag maar gestaag bergop om op een kleine 2000m hoogte even een noodsituatie te schetsen + de do’s en dont’s te overlopen.

P1170199P1170206P1170209P1170210

We klimmen rustig verder en tanken af en toe de nodige energie bij. Sommige dames in de groep werken precies voor sprinkler want de sanitaire stops zijn ontelbaar. Nu komt het steile stuk, op een helling van leisteen: vlijmscherpe rotsen en steile paadjes vormen de weg naar boven. Als we op de Col de la Muzelle (2613m) komen genieten we met volle teugen. De lunch verloopt leuk met weinig wind. Enige spijtige is dat er enkele studenten onnozele echogeluiden produceren. Ze slagen er zelfs in om een gemakkelijke groepsfoto te vervuilen met het net en een stok die op de top staan. Ach ja, lesson learned: groepsfoto’s doe je met de zelfontspanner. Zelfs op 2600m hoogte.

P1170214P1170216P1170219P1170221P1170223P1170224P1170228P1170229P1170232P1170234

Met een beetje angst bij Sofie en Lissa starten we met de afdaling. Nu mag Debbie op kop en het gaat vooruit (ik hoor het de Raymond al zingen). We zitten nog steeds op de GR54 en terwijl we afdalen is Tuur zo vriendelijk om even terug te gaan voor de feitelijke check of we niets vergeten zijn want de studenten zitten te roepen. Het blijkt hen opnieuw om de echo te doen en niet om ons te melden dat we iets vergeten zijn. In het dal voor ons zien we het lac de la Muzelle glinsteren in de zon. Ook de refuge is mooi zichtbaar. We dalen vlotjes af maar de eerste knieklachten komen naar boven. Als we aan de refuge komen zetten we ons onderaan de hut in de schaduw om de empirische studie van tartes de myrtilles verder te zetten. Een petit gamin arriveert met zijn papa en oudere broer en beslist alvast om een icetea te drinken met veel handgebaar en luide stem. We zien de papa het hele commando ondergaan en zo gezegd zo gedaan. 5min. later wordt er door hen gepicknickt met eigen lunch en een frisse icetea.

P1170245P1170254P1170258P1170262

Ik vraag aan de huttenwaard waar we onze tentjes mogen opzetten en krijg een mooi antwoord: aan de andere kant van het meer! Ok, wij op pad naar de bivakplek terwijl Debbie naar het bellevue 500m hoger trekt met Delfien, Ingrid, Filip en Paul. De rest van de groep verkiest het om de zonsondergang te gaan bekijken later op de avond. Ik installeer het grondzeil om wat schaduw te creëren. Ik was me in de rivier en die is koud. Zeer koud. Maar het doet goed eens ik opgedroogd ben. Rond 18u doen we de wissel qua rusten en de bellevue verkennen. Jos en Maria, de ezel en het paard die rond de hut leven en die ik bij deze een naam gegeven heb, blijven rustig rond onze tenten hangen. Wij stijgen rustig en passeren onder een stenen boog. Een kleine puinpassage later staan we op de kam en genieten we van de zon die nog steeds stevig staat te branden. Het is een anticlimax voor Lissa als ik aangeef om af te dalen voor de zon volledig achter de heuvelrug in de verte verdwijnt… Mathias is nog in de wolken want zijn drone heeft hij weer even kunnen loslaten op de graat. We dalen verder af en als we beneden aan de tentjes komen is het bijna donker. Als ik in de tent kruip zijn de eerste sterren een feit.

P1170266P1170268P1170271P1170273P1170276P1170277P1170280P1170282P1170299P1170302P1170323P1170328P1170335

 

Zaterdag 29 juli: Lac de la Muzelle – La Danchère

We worden wakker in de schaduw van de berg. Terwijl Mathias al grijnzend terugkijkt op een mooie ochtendlijke timelapse met zijn Go Pro heeft Sofie zich al gewassen. Beiden staan los van elkaar. Tuur gromt wat terwijl Filip enthousiast as ever goeiemorgen zegt als ik langs hun tent passeer. Delfien heeft goed geslapen, Debbie en Paul idem. En Wouter heeft zijn zoveelste ochtendlijke zwempartij alweer achter de rug. Het is duidelijk dat het de laatste dag is. Er heerst een gemengd gevoel van trots en teleurstelling, een paradox van het uitkijken naar een douche en een bed maar tevens het genieten van de bergen. We zijn vlot klaar en na een korte stop voor drinkwater aan de refuge beginnen we aan onze laatste dag. Het is al warm en terwijl de zon al brandt vertrekken we omhoog in de richting van de Col du Vallon. Debbie leidt en ik sluit de groep. We zigzaggen rustig omhoog.

P1170339P1170342P1170344P1170348

Boven eten we nog wat, leggen we de effecten van ORS uit en geven we nog een aanvulling op onze uitleg van een helikopterredding. Ik neem de leiding om af te dalen en dat gaat vlot. Iets te vlot want er kraken letterlijk en figuurlijk enkele knieën achter mij. Mathias en ik kunnen genieten van een marmot die op 3m van ons onwetend zit te knagen. Als ze ons opmerkt is ze snel verdwenen onder een grotere steen. Ongeveer 500m lager nemen we nog even een korte break om wat te eten en te drinken en ik stem even af over het tempo en de pijn van sommigen bij het afdalen. We gaan voor de volgende 500m afdalen en ik leg nog even de moeilijke passage uit nabij de Côte de la Traversette. Als we daar aankomen ga ik even verkennen met Debbie en de passage blijkt zowaar aangepast: voorzien van kettingen en nieuwe treden zonder enige klauterpartij. Omdat het toch wat steil is help ik enkele deelnemers over het moeilijkere parcours maar al vlug dienen de anderen zich spontaan aan om zelfstandig de droge rivierbedding over te steken. We zigzaggen nog wat naar beneden op een rustiger tempo en we zijn blij als we ons in de schaduw beneden aan Lac Lauvitel kunnen placeren voor de lunch. Het is er heet en Filip verkiest eerst een plonsje om dan pas te lunchen. Tuur doet het omgekeerde, net als Wouter. Tuur moet nog vlug, in opdracht van de uitleenster, nog een potje en bestek afwassen.

P1170353P1170355P1170361P1170362P1170364

We vertrekken iets later dan afgesproken met zicht op een regenbui in een andere vallei. Maar hopen dat het niet tot bij ons komt. We dalen af via het toeristische pad en merken dat stijgen over een aangelegd pad nog vlot gaat maar afdalen echt niet leuk is. Als we letterlijk de laatste 400m ingaan krijgen we alsnog een regenbui over ons heen. We placeren ons terwijl de zon terug uitkomt op het terrasje van een iets te enthousiaste fransman in la Danchère en laten ons helemaal gaan: pintje bier, ijsje daar, wafeltje om u tegen te zeggen, fromage frais au myrtilles, etc. De tocht is voorbij en nu begint het plannen van de terugrit. We beslissen om enkele uren huiswaarts te rijden en dan te overnachten in een goedkoper weghotelletje. Na enkele vergissingen van de boekers en de planners – ik heb de leiding officieel overgedragen aan de groep – geraken we alsnog op weg naar een douche en een lekker restaurantje. We sluiten af nabij Lyon op het terras van een leuk restaurantje en het smaakt. Verspreid over twee tafels genieten we van vlees, verse sla en wat wijn. Er kan ook nog een dessertje vanaf. De laatste dag is een feit en het afscheid verloopt moeizaam. Het lijkt alsof we elkaar niet meer gaan kunnen missen.

Ik kijk terug op een mooie tocht, met mooie en enthousiaste mensen, elk met hun eigen persoonlijkheid, eigen ervaring en eigen uitdagingen om zelfstandig op tocht te gaan. Ik mocht me gelukkig prijzen met deze groep om mijn laatste onderdeel van mijn opleiding tot IMWT af te ronden. Bedankt Debbie, Delfien, Ingrid, Lissa, Sofie, Filip, Mathias, Paul, Tuur en Wouter!

 

Praktische info:

Naar de Ecrins rijdt je in ongeveer 10u.

Kaartenmateriaal: Kaart IGN France 3336ET Carte de Randonnée Les Deux Alpes 1:25.000

Het marsplan van deze relatief lichte tocht (bij goede condities): Marsplan Ecrins – stageopdracht Yanick

Bivakkeren is toegestaan in het nationaal park van 19u tot en met 9u. Kamperen is niet mogelijk. Er zijn ook diverse refuges. Info over de refuges kan je in alle huizen van het nationaal park vinden. Ze hebben er een mooi gids over uitgebracht die ook de wandeling naar de refuges bevat naast alle praktische info.

Wij gebruikten deze Paklijst Bivaktocht PN Des Ecrins.

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s