Hockai – Haie Henquinet (17km)
In de herfst trekken we er altijd graag op uit bij het kleuren van de bladeren. Zo ook dit jaar. We trokken met de wagen op iets meer dan een uurtje naar Hockai waar we onze wagen parkeerden nabij de Pont du Centenaire. Hier pikten we, dat zijn Cynthia, Louis (11j) en ikzelf, een zelf ineen gestoken route op. We stijgen meteen rustig omhoog via La Vécquée naar een hogergelegen bos. De mengeling van loof- en naaldwoud geeft heel wat kleur aan de omgeving. Regelmatig passeren we oude grenspalen die zo her en der in de omgeving lijken te staan.
Nabij Wihonfagne slaan we af in westelijke richting om dan meteen terug in noordoostelijke richting een breed pad op te pikken. Het zijn modderige paadjes maar hey, dat zijn de venen hé. Er staat langs een breed pad een hutje met afdak en een fijne geïmproviseerde bank die wij benutten voor onze vroege lunch. Als we aan het opruimen zijn komt er een vader met zoon bij zitten om te picknicken. Gezelligheid is troef maar wij gaan toch maar rustig verder. Het brede pad gaat via een smalle doorsteek terug op in La Vécquée. We zoeken een afslag in zuidoostelijke richting maar dat blijkt privéterrein. We gaan dus nog eventjes verder om dan af te slaan via Les Mousseux aan de Ruisseau de Herbôfaye waar er een prachtig hutje staat, waarschijnlijk privé-eigendom. Nu volgen we de beek in zuidwestelijke richting tot ze overgaat in de Hoëgne. We misten een afslag waardoor we een kleine 500m te ver uitkomen. De rivier oversteken zou misschien wel lukken maar de kans op natte voeten of erger is groot. We besluiten toch maar even terug te keren en zien dan een smal pad naar de beek gaan. Met lichte hoop op een brugje komen we er snel achter dat het springen zal worden. We kijken wat hogerop de beek en zien dat we daar over enkele stenen kunnen stappen om de oversteek te wagen. Dat verloopt veel vlotter dan gedacht. We trekken nu verder over een smal langs de beek slingerend paadje. Zeer mooi met her en der een stroomversnelling en vallende goudgele of oranje bladeren van de bomen.
We kunnen met een brugje de Poleur oversteken en wandelen tot aan een hutje voor nog een korte pauze. We eten er een tussendoortje. Louis is het eventjes wat beu omdat het miezert en de rugzak op zijn schouders toch wel begint te storen. Het is dan ook alweer eventjes geleden dat hij een rugzak op had tijdens het wandelen. Trainen jongen, trainen… dat komt wel weer goed en met die te vrolijke noot gaan we verder. We duiken nu de Venen in via Fagne de la Poleur waar het ene vlonderpaadje na het andere volgt. We naderen nu de Baraque Michel en dat is eraan te merken: veel meer volk. Als we er iets willen drinken worden er ook meteen een dame blanche en coupe bresilienne mee besteld. Het smaakt blijkbaar en na een welverdiende pauze gaan we op pad voor een laatste uurtje wandelen.
We trekken via een aangelegd pad door de venen van Herbôfaye en slaan na een kleine anderhalve kilometer af naar Noû Gotte om dan niet veel verder een smal padje door de bossen op te pikken. Het is langs de Statte dat het modderige pad slingert. De schemer valt dus we zoeken een bivakplekje. Het gaat vlot om de tarptent en de bivakzak te installeren voor de nacht. Theelichtjes zorgen voor wat licht en gezelligheid. We eten wat en niet veel na het donker worden kruipen we onder de wol. Allez, slaapzacht zeggen om 20u, het heeft wat hé.
Haie Henquinet – Hockai (12km)
De nacht verloopt rustig, of voor mij toch. Cynthia en Louis wisselen ’s nachts nog even van slaapzak: de ene had het te warm, de andere te koud… Om 8u kruipen we uit de slaapzakken, ruimen op en ontbijten wat. We gaan opnieuw op pad en Louis is goedgehumeurd. Ah ja, hij heeft een half uurtje kunnen gamen. Ideaal om de dag te starten volgens een 11-jarige. Het paadje is prachtig: wisselend van open plekken tot naaldwoud over herfsttaferelen in loofwoud… en zo gaat de hele voormiddag eigenlijk verder. We komen nu op een meer bewandeld pad langs de Statte en passeren de Grand Pierrier de la Statte, de bekende Cascade des Nuttons om dan over te steken aan de Rochers de Bilisse.
Louis heeft ondertussen een heel verhaal afgestoken over een projectje waarbij we een wagen gaan nabouwen: moet elektrisch aangestuurd worden, geen vitessen maar wel gas kunnen geven en kunnen remmen, afwerking in de stijl van een Porsche… en lichtjes onderaan de wagen. Moet niet per se op de openbare weg kunnen rijden maar is wel nice to have… Ja wadde: dat wordt plannen komende periode om alle materiaal bijeen te sprokkelen. Wel leuk zo’n creatieve geest mee op pad hebben. We doorkruisen ondertussen Solwaster en het vat is wat af bij Louis: zijn voeten doen wat pijn, de rugzak begint zwaar te worden op zijn schouders… We pauzeren nog eventjes en dalen niet veel later via Fagnou Gros Pierre af naar Belleheid. Hier is het druk. “Natuurlijk” denk je dan, “dat is de meest bezochte wandeling naast een rivier in de Hoge Venen…” Ja, dat is zo maar het blijft wel mooi en dus volgen wij het mooie pad langs de Hoëgne. Helaas slingert het pad vaak en maakt het Louis niet echt blijer. De inspanningen van de voorbije dag en voormiddag beginnen te wegen. Wat lekkers, in de vorm van Maltezers, gaat goed naar binnen. We doen nog een laatste effortke en komen zo uiteindelijk aan onze startplek. Louis is blij als hij zich in de wagen mag zetten. Cynthia ook. Het heeft ons deugd gedaan. Zelfs Louis kan er vrede mee nemen dat het wel de moeite was om er nog eens op uit te trekken. Meestal vergt dat meer avontuur, steiler terrein of meer gametijd… maar dat viel nu allemaal heel goed mee. Hij content, wij content.
Praktische info
Kaartenmateriaal
Er werden diverse lokale routes en GR-paden gecombineerd. Alles kan je wandelen op de kaarten van de Hoge Venen. Wij kozen deze keer voor een kaart van Mini Ardenne: Hautes Fagnes, schaal 1:25.000. De legende is eventjes wennen want de paden zijn anders ingekleurd dan op een klassieke stafkaart met ingekleurde wandelpaden.
Vervoer
Je geraakt in de streek met het openbaar vervoer maar dat neemt behoorlijk wat tijd in. Idealiter verloopt dat via het treinstation van Verviers, Eupen of Spa. Wij namen de wagen en parkeerden op de parking in Hockai.
Bevoorrading
Je kan op de route zelf niet bevoorraden. Je moet ook niet rekenen op een bakker of slager, noch op een superette maar je passeert natuurlijk wel de Baraque Michel waar je kan eten en drinken. We namen ook ons water mee voor 2 dagen. Je kan het ook uit de beken filteren maar dat is minder smakelijk o.w.v. de ijzerkleur van het water.
Overnachting
Overnachten kan in de wijde omgeving op diverse campings, in gites, de herbergen van Malmédy of Eupen, of op enkele bivakplekken. Wij verkozen een wildbivak maar dat is zeker niet voor iedereen weggelegd. Leave no trace is ons motto.
Jacht
In de steek wordt frequent gejaagd, al valt dat in de Venen zelf heel goed mee. Je zal ook diverse bordjes zien met het opschrift privéjachtterrein of gelijkaardige boodschappen. Opletten is dus de boodschap. Meer info over de jacht in de streek is te vinden op deze site van de DNF (Waalse Natuur en Bos).
Into the wild 