Passo della Bocchetta – Prou Perseghin (500m stijgen – 150m dalen – 5 km)
Cynthia, Louis en ikzelf plannen na een bezoek aan familie, om de hevige onweders in de Alpen te vermijden, een hiking in de heuvels achter Genua. De heuvels zijn niet meer dan 1150m hoog maar zijn behoorlijk steil, stevig begroeid en geven toch wel zicht op de Middellandse Zee (als je geluk hebt). We starten aan onze trip op een colletje waar ooit de Giro passeerde. Het wordt ook wel herkend als Big Bench #233 – Campomorone, een leuke plek met uitzicht waar een oranje grote ligbank is.
We parkeren onze wagen in de schaduw van enkele boompjes en gaan op pad. Over een karrenspoor gaat het langszaam omhoog. In een varenveld krijgt Louis een kleine crisis omdat hij er veel last heeft van insecten. Gelukkig neemt de wind toe naarmate we stijgen. Aan een zendmast slaan we een smaller paadje in en is de wind een constante. No more bugs… of toch voor een avond. We volgen de Alta Via dei Monti Liguri voor een stukje. We gaan zo onder de Monte Leco door met uitzicht op een cementgroeve.
Louis is in zijn vertellen en we luisten dus met veel plezier. Bij een tiener gaat dat blijkbaar zo ;). We gaan verder over een glooiend terrein dat ongeveer de hoogtelijn probeert te houden. Een kleine zigzag hier en daar om te stijgen of te dalen. We wandelen ondertussen in de wolken die de heuveltoppen bedekken. Het is niet koud maar wel een beetje vochtig. We draaien met het pad in een scherpe hoek en komen zo aan Monte Tacone. Op de top heeft Louis last van de hevige wind. Hij is wat moe en onder de indruk van de hevige windstoten. We dalen af met Louis achter mij die mijn rugzak vasthoudt. Het is een steile grasvlakte waarna we meer in een zachte helling richting het zadel uitwandelen.
Nu gaat het beter voor hem omdat ook de wind afneemt met de meters die we dalen. We zoeken ons een geschikt bivakplekje maar door de vele plekjes waar de koeien hun gevoeg deden zijn er niet veel vlakkere plekjes waar je zonder geurtje je tent kan neerploffen. Bivakkeren mag gelukkig in dit gebied (boven de 900m en tussen 16u&8u). Het is nog steeds bewolkt en we zitten continu in de wolken. We zetten de tent en de tarp op nabij de col van Prou Perseghin om dan rustig te eten. Louis is weer helemaal de oude. Na het eten genieten we nog van een dessertje: een kleine watermeloen die alsnog te groot blijkt voor ons 3. Smaken doet het wel, hydrateren doet het ook. Morgen zal de rugzak licht zijn nu al dat gewicht eruit is…
Prou Perseghin – Passo della Bocchetta (780m dalen – 650m stijgen – 8km)
Dag 2 van onze trip start goed: de zon komt uit. De nacht is goed verlopen: alledrie hebben we goed geslapen, de tarp is droog door de wind en de tarptent is bijna droog. Het ontbijt blijkt meer dan verwacht (m’n maaltijdje van Real Turmat blijkt een 700kcal-rijk ontbijt te zijn…). Met al die energie beginnen we aan een pittige afdaling over een fijn bergpaadje.
We hebben mooi uitzicht op de omgeving. Het is wel een pak warmer dan gisteren. Aan een brugje over een kolkend beekje nuttigen we vroeg onze lunch. De ham en het brood smaken in de schaduw waar ook nog de wind net aan kan.
We vervolgen onze weg en in het noorden van het dorpje Cravasco pikken we een stukje asfaltweg op. Na enkele hete minuten over de verharde weg kunnen we in de schaduw langs een beekje stijgen. Het is pittig want klets tegen de hoogtelijnen op. Het is ook meteen duidelijk dat het paadje niet veel gebruikt wordt. Na nog geen 20min beginnen we al met onze wandelstokken bramen of dichte begroeiing weg te duwen. Niet veel later moeten we zelfs gokken waar het pad loopt. Het is een beetje afzien. Louis geeft commentaar op mijn bushwhackingtechniek maar we vorderen ondanks alles behoorlijk in de hoogtemeters. Het is wel niet meer leuk omdat het continu zoeken en ploeteren is doorheen de dichte begroeiing. Her en der is een beetje pad duidelijk. Na een tijdje is duidelijk dat onze originele route niet gevolgd gaat kunnen worden. We gaan nu verder op een alternatieve route die ons veel hoger brengt, namelijk tot op een col, ten Westen van Monte Leco. Louis maakt zich door de inspanning in de hitte eerst boos en is dan even verdrietig. Na een kort overleg is duidelijk dat hij zijn energie kan kanaliseren richting het stijgen en het lukt.
We nemen een rustig tempo aan en als we niet veel later in meer open terrein komen werkt dat ook motiverend. Het is wel heet maar de route is tenmiste zichtbaar, of minstens wat in te schatten. Als we boven komen, mits regelmatig wat korte pauzes, is er dan ook lichte euforie. Het pad is terug… de Alta Via in de andere richting volgen… dat moet nog wel lukken. Het duurt nog wel eventjes maar de sfeer is terug goed. Louis heeft het grommelen achtergelaten op de steile helling en is nu weer volop aan het vertellen. Fijn zo. Niet veel later zien we de col voor ons en genieten we van een beetje chips dat al heel de tocht wacht om opgegeten te worden. We stappen moe maar voldaan de auto in en rijden naar Genua waar een hotel en zwembad op ons wachten… Meer moest dat niet zijn.
Praktische info
Kaartenmateriaal
Er zijn zeker kaarten beschikbaar maar wij deden het op basis van diverse foto’s online en een ruwe routeyou-foto en Stravasporen… Niet ideaal, dat is duidelijk na het lezen van dit verslag. Een kaart en de grote paden volgen is aan te raden. Meer info over de Alta Via kan je hier vinden.
Vervoer
Je geraakt in de streek met het openbaar vervoer maar dat neemt behoorlijk wat tijd en plannen in beslag. Wij namen de wagen en parkeerden op één van de vele gruisparkings langs de weg.
Bevoorrading
Je kan op deze korte tweedaagse route niet bevoorraden (enkel water in het dorpje).
Overnachting
Overnachten kan enkel via bivak, wat toegestaan is van 16u t.e.m. 8u en boven de 900m. Er waren geen refugio’s in de buurt.
Into the wild 