Omdat onze zoon op skivakantie vertrok, is het ook voor ons tijd om nog eens een sneeuwschoentrekking te maken. We wisten dat het weer wat impact kon hebben op onze bestemming dus planden we niets vooruit. We trekken uiteindelijk naar Reutte in Oostenrijk. Dat is niet te lang rijden: 7u30 vanuit Diest. We komen er aan in een besneeuwd landschap en merken dat het nog heel de nacht zal sneeuwen. Een wit tapijt ligt klaar voor ons als we wakker worden.
Ochsenälpeleskopf Schneeschuhtour (11km, 850m stijgen, 850m dalen)
De rugzakken zijn gemaakt en we rijden nog even naar onze plek van vertrek: een kleine parking naast een hotel (Ammerwald 1, 6600 Gemeinde Reutte, Oostenrijk). We zullen een route volgen die uitgestippeld staat op Alpenvereinaktiv. Omdat ze veel sneeuw geven kiezen we voor deze veilige route. Dat weten we door de kaartprofielen op Alpenvereinaktiv waarop niet alleen het lawinegevaar staat maar ook de flanken gekleurd worden die risico lopen voor lawines. De kleurindicatie helpt je makkelijk om dat in te schatten. Gelukkig zijn er zijn amper steile flanken op de route en hebben deze veel bomen. Signalisatie is er niet dus we nemen de gps als gids mee (incl. extra batterijen). De route wordt als licht uitdagend gezien. Je zal lezen dat dit is bij normale sneeuwomstandigheden :).
We binden de sneeuwschoenen aan en gaan op pad. We gaan over een breed karrenspoor tot aan de Duitse grens. Daar verandert het pad in een slingerend smal paadje op een beboste bergflank. De sneeuw geraakt er niet overal aan het pad door de vele bomen waardoor we eventjes de sneeuwschoenen uitdoen en dragen tot op een hogergelegen stuk. Daar binden we ze weer onder om niet weg te glijden op het besneeuwde en onderaan verijsde paadje. We slingeren verder traag maar gestaag omhoog tot een brugje. We krijgen er een prachtig zicht op de verijsde waterval.
Cynthia is in haar nopjes want er is sneeuw… veel sneeuw en daar wordt ze blij van. eens we hoger gelegen terrein bereiken slingert het pad rond de berg, boven een snel stromend beekje. We komen in een open vallei en zien een 5-tal gemzen grazen in de sneeuw. Ze zijn verbaasd met ons bezoek. Er is namelijk 1 tourskiër ons voor geweest. Voor de rest is het landschap maagdelijk wit. Na een kleine kilometer slaan we af om verder te stijgen. We steken een beekje over en ploeteren nu door de diepsneeuw naar boven. Met mijn gewicht (100kg en +20kg aan materiaal op de rug) zak ik geregeld dieper door de sneeuw. Het is dus soms wat vloeken om in evenwicht te blijven. Aan de andere kant is het ook niet zo erg aangezien het meestal zeer zacht landen is als je omvalt. In het bos zoeken we beschutting voor de lichte wind onder een grote spar. We eten er onze vriesdroogmaaltijd als lunch. Na een klein half uurtje gaan we weer op pad. Het sneeuwt regelmatig en na een steile zigzag die ons doet zweten, komen we terug op een pad dat de hoogelijnen volgt. Het is vermoeiend om te sporen maar het is fijn. Een heel landschap voor ons alleen. We passeren een jagershuis (Hirschwäng Alm) en laten dat snel achter ons om opnieuw een beekje over te steken.
We stijgen naar een bosje op de kam naar de Ochsenälpeleskopf. Omdat we weten dat we niet op de top zullen bivakkeren en we nog een 3-tal uur hebben voor het donker wordt, laten we de rugzakken achter. Na een korte snackpauze stijgen we nu zigzaggen op de zwaar bepoederde kam. Cynthia heeft het soms wat moeilijk met de steilere stukken maar we geraken vrij vlot op de adembenemende top. Na wat te genieten op de top, een berichtje te schrijven in het gipfelbuch en wat foto’s, dalen we opnieuw terug af via het pad dat we naar boven baanden. Het is vlot afdalen voor mij maar Cynthia vindt het toch wat te steil op sommige plekjes. We nemen onze tijd en komen 2u na vertrek vanaan onze rugzakken terug aan de plek waar we zullen bivakkeren. De zon verdwijnt rustig aan achter de bergtop maar we genieten van het licht terwijl we onze tentplek egaliseren en de Hilleberg opzetten. Het is een heel werkje om de sneeuwpikketten in te graven. De sneeuw is nog te vers waardoor het echt aangestampt moet worden. De temperatuur daalt ondertussen snel onder het vriespunt nu de zon weg is. Vermoedelijk zitten we rond de -7°C als we de tent inkruipen.
Niet veel later begint het te sneeuwen en dat zal het heel de nacht doen. We eten in de tent en ik kook het water voor onze maaltijden aan de rand van de voortent met de luifel open zodat we voldoende aanvoer van frisse lucht hebben (in je tent koken is een groot risico, niet alleen voor het brandgevaar maar ook omdat je bewusteloos kan vallen door de creatie van CO in de tent). Het is niet veel na 20u als we onder de wol kruipen. ’s Nachts wordt ik zoals steeds regelmatig wakker en schud ik regelmatig langs de binnenzijde de sneeuw van de tent.
’s Ochtends rond 8u zijn we helemaal ingesneeuwd. Er is wel 60cm sneeuw gevallen. Om uit de tent te geraken moet ik de sneeuw eerst de tent binnen laten vallen om ze dan weer weg te schuppen (een sneeuwschop is dus onontbeerlijk bij zo’n avonturen). Het is nog steeds aan het sneeuwen en dat zal het nog enkele uren doen. Niets van de door ons gecreëerde paden is nog zichtbaar. Zichtbaarheid is ook beperkt tot een kleine 100m. De GPS zal vandaag weer goed van pas komen. Ik schup de sneeuwpikketten vrij en we ruimen op onder enkele boompjes zodat we niet alle sneeuw in de rugzakken krijgen met het inpakken van de laatste zaken van onze bivak.
We gaan op pad en ik mag sporen. Wat een klein kunstje is bij oude sneeuw wordt in de diepsneeuw een wegzakken bij elke stap. Soms zak ik in tot mijn middel of uitzonderlijk zelfs m’n oksels. Met de sneeuwschoenen zit je dan soms wat klem maar het is een ideale training voor je bovenbenen en bilspieren. We lachen en ploeteren door de sneeuw over dezelfde route als we gisteren gekomen zijn. De route loopt normaliter via een steile kam naar beneden maar dat zagen we vanochtend niet zitten met de vele sneeuw die gevallen is en de mogelijke angst om uit te glijden naar de steile kant van de kam. Ik zweet me te pletter maar amuseer we weer goed. Dit is het avontuur waarvoor ik naar de bergen kom. We komen terug aan onze lunchplek en gaan verder om opnieuw de loipen van een tourskiër op te pikken. We komen niet veel later terug op de zigzag naar beneden. Hier heeft de sneeuw nu wel het pad gevuldt met een wit laagje poedersneeuw. We komen enkele gezinnen tegen die gaan wandelen. De ene met en de andere zonder sneeuwschoenen… die zonder sneeuwschoenen zullen nog wat afzien op het stuk dat snel volgt. Van de gemzen was vanochten geen sprake meer. Waarschijnlijk hebben ze een toffere plek opgezocht nu wat wandelaars hun terrein verstoorden.
We komen nu terug op het vertrouwde Oostenrijkse terrein. We zien het hotel voor ons liggen en ook onze auto staat er nog. Welliswaar met een hele sneeuwlaag extra. We maken de auto vrij en ik schup ook even wat sneeuw en ijs weg voor de wagen zodat we vlot van de parking geraken. We kruipen licht vermoeid maar voldaan in de wagen en genieten na van onze tocht. Door het lawinegevaar in de regio beslissen we om de regio nabij Innsbruck op te zoeken. Daar is er minder lawinegevaar en het geeft ons ook de kans om ons op te frissen en de toffe stad te verkennen.
Patsch-Patscher Alm-Gh. Heiligwasser (17km, 1050m stijgen, 1050m dalen)
In Innsbruck slapen we in Hotel Central en drogen er al ons materiaal (incl. de tent). De kamer is ruim genoeg en we zijn creatief om alles gefaseerd te drogen na de vele sneeuw van de voorbije dagen. We plannen vandaag om een makkelijke sneeuwtocht te maken nabij Patsch, op ongeveer 15min. rijden van Innsbruck. Opnieuw op basis van Alpenvereinaktiv. We parkeren op een parking nabij een klimmassief en bij lichte sneeuw ga ik even piepen naar de rots met sportklimroutes. We zijn niet alleen. Enkele tourskiërs trekken er ook op uit. We gaan op pad over een rustig breed pad dat eigenlijk een halfverharde weg is in de zomer. Door de sneeuw “klakken” onze sneeuwschoenen niet al te veel op de plekken waar soms een minder dikke sneeuwlaag ligt dan nabij Reutte. We slingeren omhoog door een bos via dit brede pad en steken regelmatig de lokale skipiste over. Het is een eentonige beklimming en eigenlijk zonder veel uitzicht. Het weer is bewolkt en niet al te denderend. Het is ook kil als we stilstaan bij een pauze. Ons tempo is traag maar gestaag vorderen we naar onze bestemming op initieel 1690m hoogte. Daar aangekomen merken we dat het nog maar net de middag gepasseerd is en het nog te vroeg is om te bivakkeren.
We besluiten om verder te stijgen via het veilige pad naar de top van de berg, of toch minstens het bergstation waar we een dessertje kunnen eten. Naast de 680m stijgen plakken we er nog eens 350m stijgen aan. Het sneeuwt nu maar af en toe breken de wolken open en als we boven aankomen schijnt het zonnetje. Ideaal om zo onze beklimming af te ronden. We doen vermoeid de sneeuwschoenen uit en gaan de Alm binnen voor iets warms om te drinken en misschien wel een dessertje. Ik kies voor de chocoladetaart en Cynthia voor een Apfelstrudel. Die van gisteren op restaurant viel wat tegen maar deze… die mag er zijn! Het is bijna een hele maaltijd!
Na een verkwikkende pauze gaan we weer op pad want we willen zoveel mogelijk afdalen… want vannacht geven ze in Patsch -16°C wat dus wilt zeggen dat elke 100m die we hoger zitten er nog een graadje afgaat. Op onze initiële voorziene bivakhoogte zou dat -26°C zijn. We dalen vlotjes af en komen aan een kapelletje waarlangs we een vlakker stukje terrein vinden voor de tent. We hebben onze bivakroute in de winter en die verloopt vlotjes. Er ligt hier minder sneeuw waardoor ik de klassieke tentpikketten in de grond sla met een steen. De sneeuwpikketten hebben weinig nut hier. Opnieuw koken we in de voortent en tegen 22u gaan we slapen.
Gedurende de nacht sneeuwt het een beetje maar ’s ochtens is het makkelijk om uit de tent te geraken. We breken vlotjes op en terwijl we dat doen passeert er een dame die zeer onvriendelijk reageert met “Und”. Ik reageer met “die nacht war sehr gut”. Dat was duidelijk niet de reactie die ze verwacht had en met een norse blik vertrekt ze weer. Niet veel later gaan ook wij weer op pad. Het belooft een zonnige dag te worden en dat is ook zo. We krijgen niet alleen zon maar ook zicht op de bergen in de omgeving gedurende de afdaling. We stappen vlotjes door de sneeuw en komen al rond 11u beneden toe aan de wagen. We maken opnieuw de wagen sneeuwvrij en leggen ons materiaal in de wagen. Weer een avontuurtje in de bergen achter de rug.
Omdat onze zoon Louis jarig is diezelfde dag rijden we nog even langs in Italië om hem te feliciteren. We genieten samen van een fijn restaurantje en laten hem dan opnieuw los voor zijn skivakantie.
Praktische info
Kaartenmateriaal
Ondanks diverse kaarten van de regio maakte ik in dit geval vooral gebruik van Alpenvereinaktiv-app en de gps-files die ik eerder op mijn Garmin toestel zette. Alle info is vlotjes op Alpenvereinaktiv te vinden. Een belangrijke functie is de lawine-informatie die aangeeft welke zones gevoelig zijn en welke minder. Opgelet: dit is maar één instrument. Volg een cursus lawinekunde om zeker te zijn hoe je die zaken moet interpreteren. Alle info kan je vinden op de site van de Klim- en Bergsportfederatie.
Vervoer
Je geraakt in de streek met het openbaar vervoer maar dat vergt toch heel wat planning. Wij verkozen de flexibiliteit van de wagen omwille van het voorspelde wisselvallige weeg. Je rijdt vlotjes tot in Reutte op 7,5u vanuit Diest. Innsbruck ligt opnieuw 1u30 verder.
Bevoorrading en overnachting
In Reutte en Innsbruck zijn diverse hotels, campings en winkels. Je kan er ook makkelijk terecht bij een restaurant. Bepaalde zaken zijn vooral open in de winter, anderen eerder in de zomer dus dat zoek je best op voorhand op. Wij kozen voor hotels voor vertrek van elke tocht. Voor de rest bivakkeerden we in het wild. Dat is niet altijd toegestaan maar in de winter wordt er veel gedoogd.
Into the wild 