We zijn opnieuw in de Ecrins voor de afronding van de opleiding tot zelfstandig bergwandelaar (georganiseerd door Hiking Advisor). Met deze stageweek zijn er 7 hikers die een opleidingsprogramma van 3 modules afronden (1 theoriedag, een praktijkweekend en nu dus module 3 oftewel de stageweek in de bergen). Ik heb het genoegen om Astrid, Eva, Ute, Christophe, Joris, Kristof en Wim tijdens een 5-daagse hiking te ondersteunen.
Ik vertrek een dagje eerder dan de rest naar La Bérarde om er in de fijne Chalet Alpin de la Bérarde voor een spotprijsje te overnachten (het is goedkoop voor leden van een alpenclub/federatie zoals de Vlaamse KBF). Op zondag trek ik vroeg in de ochtend naar Saint Christophe en Oisans voor een Via Ferrataparcours van 2.5 uur. Ik ben de eerste dus het gaat goed vooruit. Ik ben reeds na 1.5u klaar. Het is soms pittig maar over het algemeen is er niet veel overhang. De zon schijnt dus het is prettig maar warm op de flanken. Na het passeren van een herder met schapen daal ik rustig af naar de wagen om naar Le Bourg D’Oisans te rijden en nog wat last minute inkopen te doen voor de tocht. Na het winkelen pik ik er Astid en Eva op die ook net toegekomen zijn in de streek. Christophe verkent op z’n eentje Alpe D’Huez en de anderen zijn nog onderweg. We rijden na een korte picknick aan het water naar de camping en installeren er onze tentjes en de tarp. Als de zon verschijnt is het bakken… dat belooft. Christophe komt ook toe en niet veel later verkent hij met de dames de hoger gelegen waterval waarnaar de camping genoemd werd. Ook de rest arriveert en na een korte depackage (alles uit de rugzak uitstallen en overlopen als check-up om niets te vergeten) gaan we apperitieven en iets eten bij La Ginguette. We overlopen de tocht, het opleidingsprogramma en de eerste vragen. De 3×3 formulieren worden doorgegeven om na te gaan wat er geleerd kan worden van elkaars voorbereiding. Bij het vallen van de avond kruipen we de warme tenten in en genieten van het ruisen van de rivier langs de camping.
La Danchère – Lac Plan Vianney (1260m stijgen)
We rijden met de wagens naar La Danchère en vertrekken meteen om zoveel mogelijk in de koelte te wandelen. Helaas is het reeds vroeg in de ochtend vrij warm. Christophe neemt de kop en leidt de groep omhoog door het dorpje en naar het bos. We stijgen “dead slow” zodat iedereen rustig gewoon kan worden aan de rugzak en het stapritme van de groep. We wisselen af en toe en het vlot goed. We zijn rond 11u aan Lac Lauvitel (1520m) om er enkele staptechnische oefeningen te doen op grotere stenen. Ook is duidelijk dat we heel wat bloemen gaan zien. De determinatiebundel wordt bovengehaald en Astrid en Eva benoemen als snel de eerste bloemen. De groep beslist om nog wat verder te gaan alvorens te lunchen. We stappen langs de flank van Lac Lauvitel om een prachtige waterval over te steken. Gelukkig ligt er een brugje want anders zou het meteen een grote sprong in het diepe kunnen worden ;).
Joris neemt ondertussen de groep op sleeptouw en stelt wat later voor om te pauzeren in de schaduw. We lunchen er op ons gemak en bereiden ons voor op de warme flank die nog voor ons ligt. De groep babbelt naarstig over de voorbije avonturen of geplande hikes maar geniet ook duidelijk van het landschap en de bloemenpracht: van het alpenvergeetmijnietje tot gewone rolklaver, van de alpenroos tot bergzenegroen… bijna 90% van de determinatiebundel passeert de revue. We gaan zigzaggend door hoog gras en komen hogerop in een veld van bosbessen en rhododendrons. De beekjes klateren een koele massa water naar beneden en de groep gaat gestaag voort. We stoppen even om wat hielen te tapen en verfrissen ons door de pet in het water te steken. Er wordt lustig gesmeerd met zonnecrème want de zon brandt. Er staat gelukkig ook een briesje.
Ter hoogte van Lac Sec (1950m) pauzeren we uitgebreid. We steken de voetjes in het water om af te koelen, oriënteren met ons kompas en gaan na hoe moeilijk het kan zijn om op een Azimut (ingestelde kompasrichting) te lopen. We stijgen geleidelijk aan en komen dan aan de eerste sneeuwvelden. De flank ligt er gehavend bij en het pad is brokkelig. We stijgen terwijl de wind toeneemt. Het is aangenamer dan die hitte maar soms ook zelfs wat kil. We zigzaggen en plots staan we tevreden boven onze bivakplek aan Lac Plan Vianney (2260m). We installeren onze tentjes, tarptent en tarp. Als we klaar zijn breekt de zon door. Een sneeuwveld aan de overkant van de rivier ziet er verleidelijk uit om een valoefening in de sneeuw te organiseren. Met de besneeuwde col boven ons is er weinig overtuiging nodig om iedereen deel te laten nemen aan de valoefeningen om te leren remmen bij een val op een sneeuwflank. Het is verfrissend terwijl de zon verder brandt. Na de oefening gaan we wat koken en eten.
Vanalles passeert in zakjes. Joris maag speelt wat op en hij past voor de verdere oefeningen na het eten. We oefeningen wat touwtechnieken voor de mogelijks moeilijkere passages die morgen op ons wachten. De diverse knopen, een broekje maken en het bevestigen van de prussik aan een fixed rope maken de overvolle lesdag compleet. We krijgen gelukkig nog bezoek: eerst van een jonge steenbok en later van 4 Duitsers die ons wat meer kunnen vertellen over de sneeuwpassages achter de col. Sommigen proberen nog een dessert of soepje te verorberen, rustig en gezellig achter een stenen muurtje. Het is ongeveer 21u30 als we onder de wol kruipen.
Lac Plan Vianney – Lac labarre (760m stijge & 590m dalen)
De ochtend is zonnig en aangenaam. Eva en ik merken nu pas dat één van onze touwtjes van de tarp het vannacht begeven heeft door de wind. Ach, we hebben er niet minder goed door geslapen. Het is eveneens fijn om vast te stellen dat Joris zich terug goed voelt (5 op 5!). We krijgen een korte briefing van de dag en vervolgens starten we rustig om op te warmen. Er is toch wat bezorgdheid over de col omdat enkele corniches overhangen. We pauzeren nog even voor we de Brèche du Périer beklauteren. Het gaat vlot en als we boven zijn is Ute er meteen bij om aan te geven dat de sneeuw aan de achterzijde goed meevalt: geen eigenlijk! We genieten van het uitzicht, ook al is het bewolkt.
We gaan nu over de kam en Christophe maakt een spoor in een sneeuwveld na een korte briefing over de puinpassage die we tegemoet gaan. Het duurt even om een goed spoor te maken. Christophe is een stille maar sterke kracht. Het powerbeest maakt een prachtige traversée mogelijk. Sommigen vinden het wat koud tijdens het wachten maar koude is relatief, dat zal de komende dagen nog blijken. Na een kleine 25min. kunnen ze er één voor één aan beginnen. Joris volgt het voorbeeld van Christophe en spoort ook een heel stuk. Dan gaat het pad terug over in zijn klassieke vorm. We zigzaggen en beneden in de schaduw eten we wat onder de lorken. Het is genieten van de rust. Na de lunch doen we een kleine simulatie waarbij de staptijd herberekend moet worden om een alternatieve route te voorzien voor onzen ‘jos’, een fictief slachtoffer met zware buikloop.
Astrid neemt de groep mee voor de namiddagetappe. We stappen door en klein lorkenbos en zijn onder de indruk van de grote en vele bosmieren. We stijgen vlotjes op een fijn pad om dan bovenop een rots met uitzicht een kruispeiling te oefenen. We bereiden ons voor op wat komt met een snackje. De vele kloven maken het nog vroeg in de zomer moeilijk omdat er dan sneeuw/ijs bijeengepakt zit. Dat kan veilig overgestoken worden met een touw, een broekje uit prusiktouw en een prusikknoop. Helaas is er weinig om de touwen aan vast te maken… dus we improviseren het beste alternatief. Het kost ons de nodige tijd voor 3 passages door kloven maar het gaat al bij al vlot. We stijgen nog een laatste stukje over een aangelegd pad om zo aan de Col de la Romeïoe (2435m) aan te komen. We trekken een groepsfoto en kijken naar het meertje onder ons om een goede bivakplek te spotten. Het is ondertussen 18u45.
We zetten de bivak op en verfrissen ons aan de beek. We eten wat en genieten van de marmotten die her en der op de flanken ravotten. Na het filteren of koken van drinkwater trekken we nog even naar de col voor de zonsondergang. Het is een beetje een anticlimax want de wolken verstoren een prachtige zonsondergang. Als we afgedaald zijn kruipen we na een pittige dag onder de wol.
Lac Labarre – Valsénestre (1060m dalen)
De ochtend kondigt zich warm maar nat aan. Er drizzelt wat naar beneden en als we op stap gaan met ons kompas (op azimut lopen) regent het een beetje. We worden niet echt nat maar het is wel meteen kil. We dalen vlot onder leiding van Kristof. Aan een zachte bocht heeft onzen ‘Jos’ weer iets voor. De simulatie brengt een banaal ongeval aan het licht en we simuleren slachtofferzorg en noodroutines. We dalen wat verder af, opnieuw door een prachtige bloemenweide. De gesprekken worden al wat persoonlijker, diepgaander en ontspinnen zich soms tot een brainstorm/inspiratiesessie. Het is fijn pauzeren aan een brugje met de voetjes in het water. Eva, Joris en Astrid verkiezen de schaduw van een grote struik.
Na de pauze is het Eva die de groep leidt. Vlot dalen we af. Aan de grens van het National Parc Des Ecrins verduidelijk ik nog wat meer over de historiek en rol van het nationaal park. Vervolgens leidt Ute ons naar het terras van de Gite in Valsénestre. Niet veel later bestel ik er een topdessert. In het eerste rondje is iedereen nog bescheiden in het bestellen van desserts. Een tweede ronde scoort duidelijk meer suikers. We genieten van het terras in de schaduw en vullen er na een hele poos aan de bron onze drinkwatervoorraad aan. We trekken door het dorp en installeren ons in de rivierbedding voor wat doorwadingstechnieken. Vervolgens installeren we ons op de bivakplek in het bos en eten we wat. Bij het vallen van de avond geeft de groep me wat me-time en gaan ze het afval weggooien in vuilbakken aan de rand van het dorp en nog wat water en andere geneugden des levens bijtanken in de gite. Ik geniet van de rust door net niet in slaap te vallen op een rots. Wat later houden we een korte briefing over de beklimming naar de Col de la Muzelle en gaan we slapen.
Valsénestre – Lac de la Muzelle (1250m stijgen & 450m dalen)
Het is 8u als we vertrekken. Het weerbericht geeft alvast regen en het voelt ook al vochtig aan in het bos want met de ochtend kwamen ook de eerste buien. We wandelen over een breed karrenspoor om dan de GR van de Tour D’Oisans te volgen. We gaan opnieuw door een grasland met heel veel bloemen. Er wordt veel gewisseld aan kop. Ideaal als een groep zelf initiatief neemt. Dan weet je dat je goed zit. Tijdens een droog moment houden we weer een ‘Jos-simulatie’. Deze keer rond uitdroging. We eten een tussendoortje en gaan weer verder. We stijgen tot net voor de steile zigzag. Een laatste toiletbreak en dan omhoog over de flank vol vlijmscherpe leisteen. Het pad is steil en daagt sommige achillespezen uit en zorgt zelfs voor een pijnlijke knie bij één van de deelnemers. We komen helaas op de col de la Muzelle met wind en regen. Ondanks dat slechte weer zetten we ons wat uit de wind en houden we een korte picknick. Het is ten slotte al 13u. Lang zitten we niet op ons gemak. De koude wind giert om ons heen en de nattigheid van de regen maakt het kil.
Als de wolken overkomen besluiten we dat het tijd is om te vertrekken. Joris vindt dat niet erg want hij heeft het echt koud. We dalen, na het aandoen van een regenbroek of lange broek, af in een spoor dat ik nog even maak in de sneeuw. Al snel krijg ik het warm. We vlotten goed maar plots maakt Astrid een val, gelukkig redt ze het makkelijk. Ze is enkel op haar poep gevallen en glijdt gelukkig niet verder. We dalen nu over een zachtere glooiing en pikken het pad op de morenen op. We geraken maar moeilijk over het naar beneden gutsende smeltwater en besluiten de weg van de minste weerstand te nemen in de afdaling. We verdoen heel wat tijd maar dat is nu zo erg niet want de zon komt erdoor. We dalen en dalen om dan uiteindelijk toch te moeten oversteken. Ik leg wat grotere stenen in de rivier om de oversteek te vergemakkelijken. We bevinden ons nog steeds aan de verkeerde kant want de rivier die we oversteken komt van een nieuwe waterval aan onze rechterzijde. We dalen tot op de grasweide aan het meer van Muzelle. We steken de rivier over en sommigen geven er niet meer om om natte voeten te hebben. We stappen vlijtig naar de Refuge de la Muzelle.
Terwijl we ons laven aan een cola, warme choco of biertje trekt het wolkendek weer toe. Na een zoveelste windvlaag en regenbui trekken we naar binnen. Na het regenweer besluiten we alsnog om niet in de hut te slapen en de tenten op te zetten. Zo gezegd zo gedaan. Maak ik toch geen rookie mistake zeker: we zetten onze tarp te dicht bij de oever van het meer. Als we onder de tarp zitten barst een hevige bui en bijhorend onweer los. Niet veel later loopt er een stroompje onder de tarp door. Shit, verzetten dus. Eva laat het niet aan haar hart komen en is super behulpzaam. Kristof is ook zo vriendelijk om in de regen te helpen om enkele zaken te verkassen naar een “droger” plekje. Onze tarp staat nu prima. We installeren wat materiaal en haasten ons naar de hut want om 19u wordt onze maaltijd geserveerd. Ik kom als laatste – zeiknat – toe en nog geen 10min. later zitten we al aan de soep en een glaasje rood. De lokale economie steunen én wat bijleren aan de groep over hoe je je gedraagt ten aanzien van de wirtenploeg. Het is voor sommigen de eerste keer in een berghut… We krijgen veel te eten en sluiten af met een dessertje en nog een laatste drankje. Tegen 21u15 besluiten we om toch maar naar de tent te gaan. Het onweer is gepasseerd en de rest van de nacht verloopt rustig. We dromen van onze laatste dag…
Lac de la Muzelle – La Danchère (426m stijgen & 1266m dalen)
De ochtend verloopt meteen zonnig. Eva is in haar nopjes en als eerste onder de tarp uit. Ik heb wat meer moeite, misschien heeft het iets te maken met de rode wijn van gisterenavond. We ruimen vlot op en ontbijten zodat we tegen 8u30 naar de hut kunnen om onze watervoorraad voor de dag te vullen. We zijn om 9u op pad en opnieuw is de groep zelfsturend in het afwisselen wie de leiding neemt. We zijn vrij vlot aan de Col Du Vallon (2556m). Joris en Ute gaan op zoek naar een geocache maar vinden hem niet.
We maken nog een draagsysteem en testen enkele andere technieken om personen in nood te verplaatsen. Vervolgens testen we hoe een nooddeken het best gedragen kan worden in nood bij een slachtoffer. Joris is Chinese vrijwilliger en doet dat prima. Altijd leuk als je een jolige maar educatief respectvolle bende mee hebt. We dalen af en zien wat marmotten stoeien. We nemen een langere pauze voor de noodsimulatie. Steeds een spannend moment omdat de deelnemers daarmee veel inzicht krijgen in het realisme van een noodsituatie. Ze doen het prima en het siert hen dat ze deze oefening serieus nemen. De oefening neemt 25min. in beslag en doet sommigen zelfs emotioneel worden. Mooi toch dat mensen zoveel geven om hun naasten.
We eten rustig wat en beginnen dan aan een moordende zigzag (figuurlijk hé, maar voor de knieën en bovenbenen letterlijk). Het pad slingert tussen riviertjes en watervallen, gaat door een puinhelling en kloof, om dan via een grasflank iedereen veilig en wel tot aan Lac Lauvitel te brengen. We besluiten wat te rusten aangezien de hitte nu echt voelbaar is. Sommigen duiken in het water, anderen houden het bij pootje baden. Na de pauze kiezen we voor een toeristisch pad naar beneden. Aangelegd met treden is het een vervelend stukje dalen. Na een klein uurtje staan we aan onze vertrekplek. We nemen nog een groepsfoto en rijden naar Le Bourg D’Ooisans voor een laatste collectieve activiteit: een ijsje. Topgroep, topstage. Meer moet dat niet zijn om de batterijen op te laden voor nog een pittige zomer.
Bedankt aan Astrid, Eva, Ute, Christophe, Joris, Kristof en Wim voor hun inzet en deelname aan deze toch wel zeer complete stage.
Kaartenmateriaal
Wij liepen IGN-kaart 1:25.000 met nr. 3336ET Les Deux Alpes (Olan.Muzelle). De kaart is duidelijk en de belangrijkste paden waaronder de GR en zijn varianten staan erop. De markering onderweg is duidelijk en de paden zijn op zich wel goed zichtbaar. Op de rotsige passages waar je even het pad zou kunnen kwijtgeraken doen ze wel hun best om de wit-rode GR-markering duidelijk aan te brengen.
Overnachten
Overnachten is in het parc national des Ecrins niet moeilijk. Er zijn diverse refuges en gites. Wij kozen voor een wildbivak omdat dit is toegestaan op de meeste plekken in het nationaal park.
Bevoorrading
Bevoorraden kan je beperkt in de refuges en gites. Water kan je vaak vinden aan de meertjes maar het is opletten bij sommige meertjes omdat er veel schapen leven. Wij zuiverden ons water via een filter (lifestraw), druppeltjes of kookten ons water. Er is weinig winkelgelegenheid in de bergen. Gas en dergelijke kan je wel inkopen in Le Bourg d’Oisans waar je diverse buitensportwinkels en enkele supermarkten kan vinden.
Sneeuwpassages
Her en der zijn er sneeuwpassages. Deze zullen afsmelten gedurende de zomer. Aan de col de la Muzelle zal dat zelden een probleem geven omdat door het smelten het pad eronder goed zichtbaar wordt. Op de passages van de kloven richting Lac Labarre zal het meer uitkijken zijn tot medio juli. De neeuwbruggen zullen fragieler worden en soms zal je van het pad af moeten gaan om vlot de passage te nemen. Een stukje touw kan je makkelijk helpen als je in groep of duo moet passeren. Ben je alleen dan is het een risicovolle gok en opletten geblazen. Wees bereid om terug te keren bij zware twijfel.
Into the wild 