3 dagen “genot” van de Bora (Zavizan – 1594m)

Op de planning staat een 6-daagse hiking in functie van een stage bergwandelen voor Hiking Advisor. Met 5 deelnemers (Leen, Nina, Jos, Karel en Mathijs) laten we ons van aan de luchthaven van Zadar naar de Decathlon brengen om gas aan te kopen. Hier treffen we ook de 6e deelneemster Johanna. Van daaruit gaat het 3,5u in een busje van Taxi Denis naar de Zavizan hut op 1594m. De eerste 2,5u gaan vlot over goede wegen, het laatste uur schudt het busje over een niet zo vlakke bergweg. In de pikkedonker komen we aan bij de hut waar we lekker warm binnen kunnen slapen. Er is niet veel behalve warm water, een slaapzaal en een warme leefruimte. Niet lang na aankomst begeven we ons naar bed na een lange reisdag.

Op zondagochtend staan we rustig op met zicht op een mistige vallei. We ontbijten en doen een briefing van de tocht, doen wat stage-oefeningen en bereiden ons voor om te vertrekken rond 11u. We gaan op pad in minder goed weer en na ongeveer 1,5u merken we dat het niet zo goed gaat met Jos. Ik besluit om terug te keren met de groep en na ongeveer 1,5u staan we weer terug aan de Zavizan hut. Op de terugweg merken we dat ondertussen de weersomstandigheden met het uur verslechteren. De wind neemt toe, de neerslag ook. In de hut krijgen we van de wirt de info mee dat de Bora lelijk gaat huishouden de komende dagen. De Bora is een lokale koude wind die serieuze windstoten uitdeelt, al dan niet incl. neerslag. Ik besluit met de groep om de weersevolutie goed op te volgen en eventueel onze tocht bij te sturen. Ook besluit ik met Jos dat het best is dat hij terugkeert naar huis of naar Zadar om daar al dan niet op ons te wachten tot we onze vlucht terugnemen. Zo gezegd zo gedaan. Op maandagochtend neemt Jos een taxi naar Zadar terwijl de groep ontwaakt en rustig naar buiten tuurt om met mij vast te stellen dat de wind alleen maar sterker geworden is. Mathijs waagt zich even buiten voor een sigaret maar merkt al snel dat die niet snel genoeg gerookt geraakt. De temperatuur is serieus aan het dalen! We zien voor de hut 2 bijna takloze dennen omgevormd worden tot ijzige beelden van rijp. Om ons bezig te houden doen we enkele EHBO-simulaties, passen we het marsplan aan, leren we de SOAP-note stappen te doorlopen, leren we wat over karstlandschap en dolines, navigatie-instrumenten, enz. We weten ons op een warme plek bezig te houden terwijl buiten de hel losbreekt. Ijs en wind zijn meester over het landschap. De wirt is een man van weinig Engelse woorden maar met handgebaren maken we elkaar duidelijk dat buiten gaan geen optie is.

De bora is een wind die krachtig koude lucht blaast. And yes we noticed!

De dagen gaan voorbij. Op dinsdag wagen we ons even buiten voor een oefening in het vallen op een sneeuwhelling maar na ongeveer 45min. buiten is het welletjes geweest. We kunnen niet glijden op sneeuw want de ijsplekken zijn te hard en de poedersneeuw wordt van de ene naar de andere plek gewaaid. We worden alle kanten opgeblazen en het is ijskoud (windchill van -12 à -15°C). Als we terug in de hut zijn krijgen we op dinsdagavond het signaal van meerdere weerberichten dat de Bora gaat liggen. Ook de wirt bevestigt dat we op woensdag op pad kunnen vertrekken. Ondertussen heeft de Bora met windstoten van meer dan 100km/u goed huisgehouden in de streek, is er een laagje sneeuw gevallen, zijn er ijsplekken ontstaan en zal het navigeren in de sneeuw gepaard gaan met sporen maken in een maagdelijk wit landschap. De deelnemers are in for a treat want dit zou een zomerse stage moeten zijn en ze krijgen er meteen ook wat training van de winterskills bij.

Eindelijk op pad (Zavizan hut – Alan hut 1345m)

Op woensdagochtend staan we al om 8u15 klaar om te vertrekken. De marsplannen zijn bijgewerkt aan een aangepaste route want tijd om door het landschap te slingeren hebben we niet. Onze taxi pikt ons op in Baske Ostarije op vrijdagnamiddag en daar willen we dus ook geraken. Om 8u20 gaan we op pad, ingeduffeld met alles wat ons warm kan houden want het vriest nog steeds en het is mistig. De sfeer zit er wel snel in want we mogen eindelijk buiten, op pad! Omdat we in de voormiddag toch vlot wat afstand willen overbruggen neem ik het voortouw om te navigeren. Met de kaart en af en toe gebruik makend van de gps als back-up gaat het vlot vooruit. We zitten nu op de Velebitski planinarski put (VPP) of simpelweg het Velebit Hiking Trail. De signalisatie is eenvoudig met witte stippen met een rode cirkel erom heen. Met de sneeuw die rijkelijk gevallen is, is het enkel op sommige stenen en bomen te zien. Gelukkig is het pad zelf behoorlijk goed op te merken tussen de bomen en op de rotsige karstlandschappen.

In sneeuwomstandigheden begin je soms te ijlen… Foute liedjes als “laat de zon in je hart… ze schijnt voor iedereen…” of “zeil je voor het eerst…” komen over de lippen.

Wanneer ik merk dat we goed vorderen laat ik de anderen navigeren. “Toevallig” moet ik even een sanitaire stop doen als we en kruising naderen. De twijfel komt er even in en ze laten zich een beetje van de wijs brengen. Missie geslaagd zegt de sadist in mij :). We zijn niet veel later aan de shelter Rosijeva Koliba. De shelter kreeg een mooie upgrade en heeft zelfs ledverlichting. Drinkwater is er niet echt voorhanden maar wel een mooie stoof die we voor de middagpauze onaangeroerd laten. Het hout laten we voor zij die het echt kunnen gebruiken. We eten er rustig uit de wind en kou en het is gezellig. De namiddag start met Karel op kop. Hij doet het zeer goed. Op een steile afdaling laat hij mij voor gaan om te sporen en nadien pakt hij weer vlotjes over. Zijn navigatieskills staan op scherp. We dalen vlot af door een besneeuwd landschap. We passeren sporen van gemzen naast en op het pad. Ze verwachtten duidelijk geen volk in deze periode van het jaar :). Johanna mag de leiding overnemen aan de eerstvolgende kruising. Die blijkt in realiteit niet echt goed zichtbaar met de sneeuw dus ze neemt terecht pas 400m verder over van Karel. De eeuwig fitte Mathijs mag even sporen want het is wat ijzig. Een kleine uitdaging over hoeveel meter het nog is tot een open plek zorgt voor grappige inschattingen. Na 250m zijn we uiteindelijk uit het bos en begint ook de zon zich af en toe te moeien.

Het wordt warmer en we pauzeren even om een laagje uit te spelen. We zien enkele dolines en genieten van de nieuwe warmte (de eerste was die van de Zavizan hut :)). Na een povere valoefening in de sneeuw (de helling is wat kort en niet steil genoeg) gaat Leen op kop. We slingeren door het bos en komen na wat afdalen aan bij de Alan hut. We verwachten een niet bemande shelter door de week maar ze blijkt bemand en open te zijn. De warmte stroomt ons tegemoet in de kleine leefruimte. We vluchtten snel naar buiten want het is er gewoonweg te warm. Omdat ze nog stevige nachtvorst geven en de winterse omstandigheden niet ideaal zijn besluiten om er indoors te overnachten. We koken ons potje, genieten van de faciliteiten (een pilsje en een hyperdeluxe outdoor-WC met uitzicht en de laatste nieuwe snufjes). De wirt meldt ons dat er nog een bende van 8 op komst is. Het blijken Polen te zijn. Enkele gezellige babbels volgen. We verfrissen ons, koken ons wat te eten en bekijken de route voor morgen. We trekken naar onze beddenbak en genieten van the presidents room. Elke kamer heeft een originele naam en elke beddenbak krijgt een specifieke “president” toegewezen. Mathijs kan als veganist kiezen uit een presidentiële beddenbak voor de vissers of de jagers…

Het is bakken in de leefruimte van de Alanhut. Het is bijna een sauna-ervaring. En buiten is er dan een vat bier (met water in) om je te verfrissen. We trekken dus regelmatig naar buiten om af te koelen :).

Alan hut – Skorpovac (945m)

Op donderdag gaan we op pad voor een tocht van 18km. Het weer zal vandaag sterk veranderen maar ’s ochtends kunnen we toch nog onze regenjas gebruiken. We stappen met een stevig tempo achter Nina aan. We passeren een oud oorlogsmonument en draaien een mooi pad in. We zien nu de eerste tekenen van de lente: enkele bloemen, wat gras dat groen staat, de bomen die meer en meer blaadjes tonen… Het wordt lente in het Velebitgebergte. We kunnen bijna niet geloven dat we gisteren op dezelfde trail zaten. Zo’n verschil in zicht en qua aanvoelen van temperatuur. We slingeren over de VPP en blijven vaak op eenzelfde hoogte stappen. Het pad is goed gemarkeerd en het gaat vlot.

We lunchen op een leuke plek in het bos. In de verte spotten we de zee die baadt in het zonlicht, net als wij. Na de middag wisselt het navigeren weer wat. Het gaat vlot. We doen een kruispeiling met zicht op Radlovac terwijl een gier net voor onze neus een show op de termiek vertoont. Het is zeer warm dus de broeken worden ingekort of opgerold tot shorts. Fleeces gaan uit en het is zweten in de zon. We gaan verder op pad en passeren her en der omgevallen bomen, afgeknapte stammen en bomen op ons pad. Dit lijkt het werk van de Bora van de voorbije dagen want de blaadjes hangen nog aan de bomen… Stevig windje die Bora!

We stappen vlijtig door naar de Shelter bij Skorpovac waar we rond 16u30 aankomen om water bij te tanken uit het reservoir onder de grond. Na wat speculatie of we nog verder gaan laat ik de groep besluiten dat we best hier bivakkeren. Binnen een uur stappen zijn er geen betere bivakplekken dus hier is ok. We zuiveren het water, zetten de tentjes en tarps op, koken ons eten en bekijken de route voor morgen. Ook de Polen die we bij Alan hut troffen komen aan. Na wat overleg gaan ze toch niet in de shelter liggen maar ook bivakkeren. Het is een heel tafereel om ze bezig te zien… Ze lijken een beetje wispelturig in hun beslissingen volgens Peter, de welbespraakte Pool met een Amerikaans accent. Bij valavond doen we nog wat touwtechnieken na het opzetten van een shelter met de tarp. Een oefening die de hersenen wat prikkelt… gelukkig is er een ingenieur mee op pad die raad weet :). We kruipen de slaapzak in en genieten van een rustige nacht.

De laatste stapdag – bakken tot in Baske Ostarije (930m)

We staan vroeg op om zeker om 8u te kunnen vertrekken. Het is onze eerste bivakochtend maar toch gaat alles supervlot. Goedgemutst door de zon en de aangename warmte gaan we op pad. Opnieuw onder leiding van Karel starten we aan een stevig tempo. We gaan vlot door de bossen met opnieuw her en der wat door de Bora geknakte stammen. Het pad slingert op de flanken en voor we het weten staan we boven Ravni Dabar, een oase in een grote doline. We nemen een uitgebreide pauze in de zon om dan onze route verder te zetten. Matthijs neemt de lead. Plots zien we berenpoep op het pad liggen. Interessant om te merken dat ze al uit hun winterslaapje zijn. “Hey bear, hey bear” mag vanaf nu dus in bochtjes geroepen worden :).

We stijgen voor het eerst in dagen. Plots staan we tussen een groep toeristen onder leiding van een toffe Kroatische gids. We slaan een babbeltje en lunchen samen op de top van Vidlkovac (1100m). We genieten van het uitzicht op de zee en de bergen. De zon is warm en de wind wat koel. Het is fijn zo. Dit is wat we eigenlijk gehoopt hadden voor 6 dagen maar soit, we kregen 3 dagen Bora en 3 dagen aangenaam weer. Dat hoort erbij. We stappen onder leiding van Leen en Mathijs naar beneden. In de grasvlakte nabij Pl. d. Prpa begint de bewoonde wereld terug in zicht te komen.

Als we aan onze pick-up plek toekomen is er lauw bier te verkrijgen: “No softdrinks, only beer”. Het is snel duidelijk wat er dus besteld wordt. We genieten in de schaduw wat na van de tocht als onze vriendelijke chauffeur plots mooi op tijd opduikt. We stappen in het busje en rijden 2u langs de kust terug naar Zadar. De stage zit erop en we gaan op zoek naar onze hostel in Zadar waar we Jos treffen. Na een verfrissende douche gaan we uit eten onder leiding van Jos. Hij heeft de stad al meer dan verkend en kent de kleine straatjes, de hoekjes en kantjes en heeft er zelfs al wat kennissen gemaakt. Hij heeft de 5 dagen Zadar nuttig besteed! Na een welverdiende nachtrust in de hostel volgt nog de individuele feedbackbespreking met de deelnemers en gaan we op weg naar huis. Het was een leerrijke tocht met uitzonderlijke weersomstandigheden en it’s a first maar ik zat dus voor het eerst 3 dagen vast in een hut… tijdens een bivakstage :).

Praktische info

Kaartenmateriaal: kaarten van de regio kan je niet vlot vinden. De VPP is goed aangegeven op de paden maar een kaart is een must om je vorderingen op te volgen. De kaarten die wij gebruikten zijn die van 1:30.000 van SMAND: 16a Sjeverni Velebit en 17 Srednji Velebit. De schaal is niet ideaal om de details in het landschap allemaal vast te stellen maar it does the trick. Een gps kan van pas komen in winterse omstandigheden.

Vervoer: Vanuit Brussel zijn er wekelijks vluchten naar Zadar. Van daaruit kan je de bus nemen langs de kust of de autosnelweg om nabij het gebergte te geraken. Wil je echt in de bergen starten dan zal je een taxiservice moeten inschakelen. Met een gebrek van vele taxibedrijven om Engels, Frans of Duits te spreken zit je wel met wat planning op voorhand. Een wagen huren kan ook in de luchthaven van Zadar. De luchthaven ligt wel even uit het centrum maar er rijden elk uur bussen naar en van het centrum. Met de trein en de bus ben je ongeveer anderhalve tot twee dagen onderweg. Met het vliegtuig ben je op 2u vanuit Zaventem in Zadar. De rit naar Zavizan is ongeveer 3,5u, de rit vanuit Baske Ostarije naar Zadar is 2u.

Overnachten: officieel mag je niet bivakkeren in het nationale park Velebit. Je kan verblijven in de hutten of in de nabijheid bivakkeren. De kostprijs van de overnachting in hut is vaak slechts een 11 à 12€. In de shelters kan je ook terecht. De hostel in Zadar is ook eenvoudig en kost je iets van een 13€. Allen zonder ontbijt tenzij je het expliciet besteld.

Voeding/bevoorrading: In de hutten kan je vaak eten als je het op voorhand reserveert. Bevoorraden kan je in Zadar in de supermarkt nabij het busstation of in de shoppingmall nabij de Decathlon waar we onze gas kochten. De grote uitdaging in het gebergte zelf is water vinden. In deze periode kan je hogerop nog voldoende sneeuw of ijs vinden om te smelten maar eens onder de 1400m zit je met waterschaarste. Zeker later op het seizoen in de zomer zijn de bassins aan de shelters uitgeput en is het wachten op regen om drinkwater te verkrijgen. Het water kook je best of reinig je met de nodige chemische middelen. In de hutten kan je vaak wel water verkrijgen maar niet terecht om je etenswaren te kopen.

Officiële permit: er is sprake van een permit om het nationale park te betreden maar eigenlijk is er niemand die ernaar vraagt. En als je het doet zegt men “betaal dat maar aan de ranger als je die tegenkomt…”.

2 reacties

  1. Knap relaas ! Het Velebit kustgebergte is bijzonder mooi en we wandelden er vroeger maar zo winters zagen we het nog niet 🙂

    Like

    1. Het was prachtig maar ook opletten geblazen. De Bora was één van de hardste van de voorbije 50 jaar. Dat gaf boeiende taferelen 😃

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s