Zoals de laatste jaren wel vaker het geval was, trok ik er ook dit jaar op uit met een aantal deelnemers van de Cursus tot Zelfstandig Bergwandelaar van Hiking Advisor vzw. Bestemming: Belledonne! We spreken af aan de Auberge De Jeunesse van Chamrousse waar een lieftallige dame ons de weg wijst naar onze kamers. We installeren ons rustig en naar gelang iedereen aankomt volgt de depackage van de rugzakken. Zo weten we wat iedereen mee heeft en wat men eventueel vergeten is. Voor sommige deelnemers gaat het vlotjes aan de hand van één of andere structuur, anderen lijken een hele inboedel uit te stallen, inclusief verhuis- of cakedozen. Essentieel voor deze editie zijn de microspikes en handschoenen want er ligt nog behoorlijk wat sneeuw op diverse cols. Ah ja, ook de zonnecrème blijkt essentieel want er is een hittegolf gaande. Vandaar de sneeuw- en zonversie :).
Geen cabinetjes maar wel vlot omhoog
Aangezien de cabinetjes enkel door de week ingezet worden in het laagseizoen, mogen we op maandagochtend meteen in de verzengende hitte te voet stijgen over de skipiste. Snel pikken we een pad op dat door de bossen omhoog slingert naar de Brèche Robert Sud en vervolgens tot aan de Lacs Robert. We nemen er een korte pauze en blikken achter ons terug op de Via Ferrata die Lorens en ik gisteren verkenden in afwachting van de komst van de overige deelnemers. We gaan verder op pad over de GR en genieten van elk stukje schaduw dat we op onze route vinden. We vorderen vlot en nemen een lunchpauze net voor een blokkenterrein. Creatieve maaltijden worden gemaakt met wraps en pindakaas, gedroogde ham, zwetende kaas of pannekoeken met chocovulling. Na een verkwikkende pauze – en tal van muggenbeten voor de aantrekkelijke wezens onder ons – gaan we weer op pad.
Het is een cursus dus niet veel later start een eerste simulatie van een klein ongeval. Overwegingen worden gedeeld, kritische blikken volgen maar effectieve hulp komt maar traag op gang. Koudwatervrees of is het omdat de groep nog wat moet “opwarmen”? De simulatie komt op gang en er wordt vlot genoteerd door secretary of the hiking “Lorens”. We stijgen nu via Lac Longet en komen niet veel later aan Lac Claret. We lopen nog maar net over de stenen wal aan de rand van het meertje of er valt al bijna iemand in het meertje… dat belooft qua tredzekerheid voor deze tocht! Al bij al valt het goed mee en we stappen met een vlotte tred door naar de Refuge De la Pra. We nemen er een pauze op het heetst van de dag. De waterkraan wordt goed gebruikt om water bij te tanken. De wirt mag eveneen bestellingen noteren voor enkele bosbessentaartjes (het blijken de beste van de tocht!) en wat frisdrank. We doen een UTM-oefening op het terras onder de parasolletjes en schieten ook weer wat met het kompas. Na een rustige pauze en lesmoment gaan we opnieuw op pad. We mogen meteen onze voetjes in de sneeuw zetten om de col de la Pra te beklimmen. We gaan verder en zullen nog vaak sneeuwpassages tegenkomen op onze route naar de Lacs de Doménon. Diverse watervallen geven een indrukwekkend lawaai met het volume water dat naar beneden gutst van de rotsen. Her en der bloeien al wat bloemen en ook het gras doet zijn best om zo groot mogelijk te worden. Het gaat opnieuw vlot en zo komen we op een degelijk uur aan op onze bivakplek voor de nacht.
Er staat wat wind wat het opzetten van de tarp niet zo makkelijk maakt. Lorens en Tobias spelen voor cowboy en gaan voor een overnachting onder blote hemel met hun bivakzak. Elke en Julie slapen in een tof MSR-tentje. Gregory ligt in zijn tunneltent en Rodrick kiest voor een stevige tarptent. We eten samen onze avondmaaltijd en overlopen de trip van morgen over de besneeuwde Col de Freydane. Bij een mooie zonsondergang wordt er een heuse fotoshoot georganiseerd. Van “Gregory de denkende” tot “dames met het laatste licht”. De avond valt terwijl enkele steenbokken langslopen. Sommigen zelf op enkele meters van de bivakzak van Lorens.
Sporen doe je zo…
Na een warme nacht kruipen we uit onze slaapzakken. We ontbijten en overlopen de dagplanning. We starten de educatieve dag met valtechnieken in de sneeuw en het gebruik van een noodbaken. In het begin gaat het vallen in de sneeuw nog voorzichtig, met de tijd lijkt het creatiever te worden. Soms bewust maar vaak ook onbewust met een diagonale landing en het benutten van de als back-up opgestelde begeleider… tegen 10u gaan we effectief op pad. Waar het Lac du Petit Doménon al vergevorderd gesmolten is blijkt het Lac du Grand Doménon nog een volle ijsplaat te zijn. We wandelen op de oever door wat zachtere sneeuw en eens we aan de echte klim moeten beginnen pauzeren we nog eerst even voor een snackje en het aantrekken van de crampons. Tobias voelt zich in zijn sas en amuseert zich kostelijk met het sporen. Na een tijdje wordt er al eens overgenomen. We worden ook gevolgd door een sober gekleed en bepakt individu. Het blijkt een Fransman uit Lyon die “gewoon even naar de col en terug loopt”. Als we bijna aan de col zijn, kan hij het niet laten om onze groep voorbij te steken en zonder crampons en half kruipend de col te bereiken. Hij heeft natuurlijk geen rugzak bij zoals ons maar loopt net niet het risico om naar beneden te glijden… Gelukkig gaat er niets mis.
We lunchen op de col en de Fransman is even snel verdwenen als hij gekomen is. Nu zetten we de afdaling in. In feite gaat het over de sneeuw een pak sneller dan wanneer die er niet ligt. Onder de paar meter sneeuw ligt er namelijk een heus puinveld dat vaak glad en ongemakkelijk te begaan is. Het is heet dus de bovenste sneeuwlaag is mals geworden. We sporen een mooie zigzag naar beneden en na wat zoeken vinden we ook onze route naar beneden rondom een grote rotspartij. We komen aan de rivierbedding van de gletsjerrivier maar er ligt nog een dik pak sneeuw over. Dat maakt het oversteken wel een pak makkelijker. En dat zonder natte voeten of doorwading! Lac Blanc laat zich zien met een fel azuurblauwe kleur en enkele streepjes ijs.
We zijn opnieuw vlot doorheen onze dagplanning gelopen en zijn op een vroeg uur aan onze bivakzone. We doen enkele simulaties rond het verplaatsen van slachtoffers (op eigen kracht of met een draagsysteem). Met enige twijfel wordt ik van de grond gelift door het draagsysteem en niet veel later heeft iedereen eens kunnen liggen op het vernuftige instrument. De simulatie gaat natuurlijk gepaard met wat droge humor en gelach. We nemen de tijd om ons water te filteren en ons te verfrissen. Enkelen wagen zich in het kleine meertje aan onze bivakplek. Het blijkt behoorlijk fris maar doenbaar. Ondertussen is het tijd geworden om onze tentjes op te zetten en onze maaltijden te bereiden. Bij valavond doen we nog een theoretische benadering van wat op een doorwading moet lijken. Ondertussen verschijnen er opnieuw enkele steenbokken, vooral het jongere en nieuwsgierige type. De zon daalt verder over de Chartreuse in de verte maar het koelt niet echt af. Er is ook geen wind. Dat wordt weer een warme nacht dus slaap ook ik onder de blote hemel.
Met een kruispeiling weet je meteen waar je bent… of toch niet?
We vertrekken op een voor sommigen vroeg uur op pad (8u) want het wordt een lange én warme dagtocht. We starten met een afdaling onder leiding van Julie. Ze slingert ons de berg naar beneden om dan opnieuw wat te stijgen naar de Refuge Jean Collet. De deelnemers maken een kruispeiling terwijl ik een drankje nuttig. De lokale economie wat steunen heet dat dan! We tanken er ook water bij aan het fonteintje dat goed loopt. We stijgen rustig op een “dead slow” tempo naar de Col de la Mine de Fer. Dit gaat vlotjes zonder crampons. We lunchen rustig en doen opnieuw enkele simulaties. Nu gaat het bergaf over de sneeuw onder leiding van Gregory. Hij laat zien dat meer markante punten aanduiden op de kaart helpt om op eventuele mistige momenten toch veilig je route te kunnen volgen aan de hand van een kompasrichting (azimut).
Het dalen gaat vlot via een zigzagstrategie. We draaien met de kom mee en komen zo aan het blokken- en puinveld. We snacken nog kort iets en gaan zo omhoog over een slingerend pad. Traag maar gestaag gaat het zo tot de Brèche de Roche Fendue. Daar eten we nog iets voor een steile afdaling door de sneeuw. Nu komen de valtechnieken wel eens te pas in de papperige sneeuw die afgewisseld wordt met enkele ijsplaatjes. We dalen vrij snel en pikken het GR-pad op. Nu volgen we dat voor een hele tijd op de flanken onder de Pointe de la Scia en de Pointe du Sciallet. Het lijkt op de kaart een makkelijk stuk maar het is verraderlijk door de rotsige ondergrond en het vele geslinger over de heuvelruggen. We komen na een korte regenbui aan op de Pas de la Coche. We installeren rustig onze tentjes en tarps want we verwachten enkele regenbuien. Het blijkt best mee te vallen maar we eten toch onder onze beschuttingen. Op een droog moment kook ik drinkwater uit het meer. Vanop de oever zie ik een waterslang van anderhalve meter zichzelf naar mijn waterfilter bewegen… maar het beestje vertrekt weer als ik de pomp bedien. We ronden de avond in alle rust af – er zijn geen andere kampeerders – en kruipen onder de wol.
Zijn er echt koeien op de col?
Omdat ze in de vroege namiddag onweer voorspellen zijn we al om 8u30 op pad. Het is opnieuw een veel te warme dag. Dat laat zich niet merken in het tempo. Elke trekt de groei op gang waardoor menig ochtendhumeur zijn eigenaar maar moeilijk kan volgen. Gesprekken barsten los en na een korte klim en enkele snackpauzes komen we aan de Daltonsteen. We eten er ook nog iets, trekken de crampons aan en beginnen aan ons geploeter naar de Col de la Vache. Lorens heeft altijd energie te veel dus ik laat hem zijn energie botvieren op de lange helling. We moeten wat uitkijken want boven op de helling zien we een stuk ijs naar beneden vallen en ook aan onze oostelijke zijde is er enig gevaar door steenbokken die over een blokkenterrein huppelen. Op een rustig tempo komen we boven op de pas. Een trailrunner steekt ons op de laatste meters voorbij en wekt bij mij een irritatie op omdat hij weinig rekening houdt met de risico’s van een eventuele val op onze groep… Julie is nog steeds onder de indruk dat er geen koeien staan op de pas. De trailrunner is ondertussen aan Lorens aan het uitleggen hoe historisch hij een kaart en kompas wel niet vindt. De IGN-app is hét van hét volgens hem… Rodrick checkt dat even en stelt vast dat de looptijden toch sterk verschillen met onze planning uit het marsplan. De afdaling wordt geleid door Julie en ze doet dat prima. We dalen snel en na enige tijd zakt Julie toch door een sneeuwbrugje over de rivier. Natte voet: 1, droge voet: 1. We pauzeren wat lagerop en doen een uitgebreide noodsimulatie. De deelnemers leren op deze wijze waarin ze zich verder dienen te bekwamen of wat ze vooral moeten onderhouden. Het is altijd spannend om te zien hoe men omgaat met de gegeven omstandigheden…
De dag brengt nog steeds veel hitte en we gaan verder op pad. We zien een helicopter materiaal oppikken aan een kleinere stuwdam. Dat gaat vlotjes. Omdat er een goede stroming op de afstroom staat doen we nu een echte doorwading: schoentjes uit, sandalen of waterschoentjes aan! Het is verfrissend en iedereen doet het keigoed, ook al koos ik een sadistisch stukje doorheen de rivier. We drogen onze voeten en gaan opnieuw op pad doorheen een blokkenterrein. De hoogtemeters vallen mee maar het is toch nog een stukje wandelen tot aan de Refuge des Sept Laux. We houden er de 1 op 1 gesprekken om de tocht en ervaringen te bespreken. Wat feedback wordt uitgewisseld terwijl anderen genieten van een drankje of een charcuterieplankje. Na een korte toelichting over de aanpak van een nachtoriëntatie tanken we water bij en gaan we op pad. We dalen af tot de kleinere meertjes net voorbij Lac Carré. We staan er meer uit de wind voor het aangekondigde onweer. Julie test de bivakzak deze nacht en ervaart dat een regenbui van een onweer perfect te ondervangen is vanonder de tarp. Het onweer duurt ongeveer anderhalf uur en dan klaart het wat op. Ik doe nog even mijn ronde om alles na te kijken bij de andere deelnemers: staan de stormkoorden goed, is iedereen gerust en veilig…
Waar is Jean?
We hebben verder een rustige nacht en ontwaken bij een frisse bries. We ontbijten opnieuw bij een opkomende zon en dalen niet veel later af. Slingerend gaat Julie met ons op pad en voor we het weten staan we aan de Cascade De Pissou. De waterval geeft een nevel door het gekletter op de stenen en werkt verfrissend. We dalen verder af na een kleine snackpauze en wandelen snel het terras van de Gite de la Martinette op. Onze pick-up door een taxibusjes is pas over anderhalf uur dus lunchen we rustig in de schaduw van enkele bomen. Ik vertel over Jean die al vele jaren mij en de groepen kwam oppikken. Het is echter niet duidelijk of Jean ook dit jaar van de partij zal zijn als taxichauffeur. Niet veel later na een verfrissend dessertje gespen we voor de laatste honderden meters de rugzak op en gaan we op pad naar onze pick-up plek. De tocht zit erop. Het is voorbij gevlogen.
Praktische info
Kaartenmateriaal
Wij liepen IGN-kaart 1:25.000 met nr. 3335OT Grenoble. De kaart is duidelijk en de belangrijkste paden waaronder de GR en zijn varianten staan erop. De markering onderweg is duidelijk en ook de paden zijn herkenbaar. Wel opletten dat je de laatste kaartversie koopt want jaarlijks past men de routes blijkbaar aan. Twijfel je, dan kan je steeds nog even controleren met een gps.
Overnachten
Overnachten is in de Belledonne makkelijk. Er zijn diverse refuges (bemand) en enkele abri’s (onbemande hutjes). Wij kozen voor een wildbivak die bijna overal is toegestaan in de streek (m.u.v. de zones waar schapen aan de hut verblijven).
Bevoorrading
Bevoorraden kan je beperkt in de refuges en gites. Water kan je vaak vinden aan de meertjes maar het is opletten bij sommige meertjes omdat er veel schapen leven. Wij vulden ons water bij aan de hutten of zuiverden ons water via een filter (lifestraw), druppeltjes Hadex of kookten het. Helaas was er weinig water in de meertjes waardoor we vaak van statisch water gebruik moesten maken. Er is weinig winkelgelegenheid in de bergen. Gas en dergelijke kan je wel inkopen in Grénoble of hoger in het gebergte in Chamrousse waar je diverse buitensportwinkels en enkele supermarktjes kan vinden. In de refuges kan je natuurlijk wel maaltijden en tussendoortjes kopen. Water kan je er gratis bij tanken.
Into the wild 