We arriveren in Alan (1345m) na het volgen van een klein baantje vanuit Jablanac. Wij parkeren onze auto terwijl er wat wolken over de hut trekken. Het is ongeveer 13u dus we vragen nog wat te eten in de hut. De vriendelijke huttenwirt spreekt een mondje Engels en helpt ons vlotjes verder. Een schamele €2 voor 2 personen en een 20min. later smullen we van een heerlijke soep met diverse groenten. Louis sopt zijn stokbroodje bij ons en ook hij eet zijn buikje rond.

Alan (1345m) – Seravski vrh (1661m)

(3km en 400 hoogtemeters/3u stappen met een kind)

We gaan op weg en volgen rood/witte stippen op bomen, stenen en hier en daar een paaltje. We wandelen door een mooi bos dat duidelijk pas net in zijn lentefase aan’t gaan is. Her en der ontpoppen knoppen zich tot waaiers van groene blaadjes maar ook nog even vaak zijn het gewoon knoppen. Onder onze voeten warrelen duizenden blaadjes alsof de herfst nog maar net ingezet is. Als je niet van de grond zou opkijken zou je je in het verkeerde seizoen wanen. Louis (ter info: 5j.) is vrolijk en draagt zijn eigen rugzakje met daarin zijn elandjesknuffel, zonnebril, pet en muts. Ah ja, en een zakje snoep. Essentieel om een 5-jarige een berg over te laten trekken :). Als het aan hem lag zat er nog wat extra’s in. Vooral meer snoep dus.

P1190183P1190187

We zijn nog niet lang op weg of we zien de eerste sneeuw. Ijzig aangewroren stukken sneeuwmassa die als een dik pak op onze route ligt. Het is niet de laatste sneeuwpassage op onze route. We komen aan een grasland en zien her en der nog pakken sneeuw liggen. We vorderen rustig door dichte bossen maar de rood/witte stippen helpen ons goed om de juiste route door het bos te volgen. Zonder zou je snel verloren zijn want de dichte begroeiing in combinatie met heel wat bewolking maken oriënteren er niet makkelijk op. We bevinden ons ondertusen ten W van Alancic (1611m).

P1190189P1190193P1190194P1190199P1190207P1190210P1190214P1190215

We slingeren op de bergflanken en pauzeren na een kleine zigzag op een mooi uitkijkpunt. Na wat turen in de verte vanop een rots komen we na wat verder wandelen aan Rozano, een breed grasland op hoogte waar het pad duidelijk zo weinig mogelijk op loopt. We komen de ene doline na de andere tegen en als we een grote doline vinden  ten Z van Saravski vrh (1661m) beslissen we onze tent op een relatief vlak stukje te zetten.

P1190217P1190219P1190227P1190230P1190232P1190233P1190238P1190243Na wat zoeken staat de tent vlotjes recht op een vrij vlakke plek. We nemen wat nootjes en de touwen alsook Louis’ gordeltje. We klimmen tot op de top van de Saravski vrh om te genieten van het uitzicht. Je denkt nu ‘touwen?’. Die heb je natuurlijk niet nodig om de top te bewandelen maar wel als je de rotsen wilt beklauteren met een 5-jarige. Louis leeft zich uit en geeft het laatste restje energie dat hij nog heeft om de flank een keer of 5 te bemeesteren. We koken aan de tent en kruipen niet veel later de tent in.

P1190250P1190251P1190252P1190254P1190255

P1190295P1190296P1190303P1190312

Het is kil door de wind en we zijn blij als we met z’n 3 kolonisten kunnen spelen in de warmte van de slaapzak en de tent.

 

Seravski vrh (1161m) – Plancica (1200m)

(6,5km en ettelijke honderden hoogtemeters/7u stappen met een kind)

We worden wakker met een mooi zonnetje. Het is niet echt heet maar wel aangenaam. We gespen onze rugzakken op en trekken opnieuw over diverse sneeuwpassages. Allez, ’t is te zeggen, we wandelen af en toe over pad terwijl het merendeel over sneeuw gaat. Ik schop tredes waar nodig maar meestal volgen Louis en Cynthia zonder moeite. De helling is soms wel wat steiler dus het is steeds opletten. Maar gevaarlijk is het meestal niet want er zijn honderden bomen die je snel kunnen afremmen.

P1190315P1190316P1190317P1190318P1190320

De route slingert verder en op een kruising nemen wij het pad in N-richting. Louis vraagt me of ik ‘Olaf’ kan maken. Daar (voor Olaf de sneeuwman voor mensen zonder kids) is even geen tijd voor als ik voor de 35ste keer tredes stamp in de ijzige massa. We komen nu duidelijk op het karstlandschap waarvoor de streek gekend is. We lopen van de ene naar de andere doline, van de ene kloof in de andere, glijden wat door sneeuw en ijs en klauteren vervolgens weer uit de diepte naar een grotere hoogte. We kijken rond en zien niets anders dan natuurpracht. Het Mullerthal (G.H.Luxemburg) is er niets tegen. Zelfs de Malerweg (Duitsland) die we vorig najaar deden vervalt in het niets met de schoonheid van de kloven, rotsen en de rest van de ruwe omgeving.

P1190326P1190328P1190329P1190333P1190334P1190338P1190339P1190343P1190347P1190350P1190353P1190355P1190358P1190364P1190366

Waar we voor de rest geen volk tegen kwamen doet dit stuk van onze route wandeltoeristen alle eer aan. Een bende Slovenen kruisen we op ons pad, net nadat we een Nederlandse dame spraken tijdens een kleine beklimming. We pauzeren aan een bivakhutje Rosijeva Koliba. Al bij al is het er vrij rustig ook al zijn er nog 4 andere mensen om te lunchen. De meesten zijn Kroaten en mijden ons wat met ‘onze vreemde taal’. Beleefd zijn ze eigenlijk wel want ze knikken steeds als ze vertrekken. De wind giert om ons heen maar we nemen uitgebreid de tijd om wat te eten, het hutje te bezichtigen en ons routeschema bij te stellen. Vandaag doorgaan tot Zavizan en morgen heel het stuk terug naar Alan doen is wat ver met het onweer dat de weergoden voor ons reserveerden op donderdag. We kiezen ervoor om door te steken via een minder begane route naar Plancica ten W van de bivak.

P1190367P1190369P1190371P1190373P1190376P1190380P1190382P1190383P1190393P1190395P1190398P1190399P1190400P1190402P1190403P1190404P1190406

Na een uitgebreide maaltijd van brood en worst, beschuitjes en choco enz. trekken we er weer op uit. Het weer is aangenaam. De route avontuurlijk. Louis’ glijdt op de eerste de beste steile sneeuwhelling wat uit maar na enkele stappen heb ik hem met zijne frak. Onze 5-jarige had zelf al goed afgeremd met zijn voeten en had slim zijn wandelstokken (oh ja, his own!) in de sneeuw geplant. We gaan verder en vorderen maar traag op de mooie maar moeilijk te begane paden. De signalisatie doet zijn werk wat het werk al een pak lichter maakt maar de steilere passages op modderige of ijzige sneeuwstukken vergen toch wel wat energie. We kruisen een volledig afgestorven stuk bos, enkele supergrote dolines, feeërieke bosjes en zo geraken we uiteindelijk toch op onze bestemming Plancica.

P1190408P1190413P1190414P1190418P1190423P1190427

Als we daar aankomen horen we een luid lawaai, moeilijk thuis te brengen maar behoorlijk dierlijk. Cynthia en ik weten dat er hier beren zitten maar dat klonk toch niet als een beer. Bearpoo all over te place maar soit, in deze verlaten beschaving zetten we rustig ons tentje op. Louis maakt voldoende lawaai dus de bruine beertjes laten niets meer van zich horen, noch zien. We eten rustig onder een boom want het regent af en toe een beetje. Niet genoeg om echt nat te worden maar net voldoende om niet droog te blijven. Louis en ik installeren nog wat touwconstructies. Het wordt een beetje routine op onze tochten. Hij vindt het leuk en ik ook. En Cynthia ook omdat ze ons dan samen bezig ziet, de ene keer al meer klungelend dan de andere.

P1190432P1190439

We kruipen ook weer tijdig de tent in want het was een behoorlijk zware dag. Die minder begane routes zijn hier echt wel energievreters. Zeker voor goed beladen semi-gevorderde bergwandelaars.

Plancica (1200m) – Alan (1345m)

(7km en een kleine 350hoogtemeters/4u30min. stappen met een kind)

We vertrekken bij het ochtendgloren (uhum, zeg maar 8u40) en gaan bij mooi weer op pad. We stappen op een vrij goed pad door mooie bossen. Her en der laat het karstlandschap zich zien door de veelheid aan rosten die overal liggen. Omhoog en omlangs lingert het pad zich zuidwaarts. Louis heeft nog wat vermoeidheid in de benen hangen dus af en toe moet hij wat gemotiveerd worden met een verhaaltje of een snoepje. Net voor we aan Vukusic duliba, een stukje grasland, komen krijgen we voor het eerst een goed zicht op de niet zo ver gelegen zee. Hetgeen onze ogen te zien krijgen varieert nu van uur op uur. Dichte bossen, open bossen, karstlandschap, rotsen, grasland, kalkgrasland, dennenbegroeiing enz. Het passeert allemaal de revue.

P1190451P1190452P1190455P1190457P1190458P1190460P1190463P1190466P1190469

Louis vraagt ons om ‘het liedje over geld’ te zingen. Voor de Samson en Gert kennende ouders onder ons is dat “had je 10 miljoen, wat zou jij dan doen… een feestje bouwen of je geld opdoen… enz.”. Enkele honderden keren later houden we een middagpauze nabij Zelengrad.

P1190472P1190476P1190478P1190480P1190485P1190489P1190492De hitte is nu wel aanwezig en we zoeken onze heil in de schaduw achter enkele rotsen. Na de verkwikkende pauze stappen we lustig verder. De hut is niet echt ver meer. Slechts anderhalve kilometer. Maar daarin liggen wel nog een helling, een steile pad door het bos naar een rotsig parcours en enkele slingerende paadjes door dichte begroeïng. Als we de nederzetting van Alan, want meer kan het niet echt noemen, binnenstappen zijn we opgelucht. Drie cola’s worden vlotjes besteld bij de huttenwirt. Het is nu een andere dan toen we vertrokken. De ene noemt de andere alvast de ‘lange’. Voor ons is duidelijk waarom natuurlijk. Beiden blijken vrijwilligers te zijn van een bergsportclub uit Zagreb. Ik praat een half uur ronduit met de man en sla zoveel mogelijk van zijn verhalen op in mijn beperkt brein en laat hem mijn kaart wat bijtekenen.

P1190494P1190495P1190497P1190500P1190502P1190505P1190508P1190514P1190515P1190518P1190525

Na een vrolijke Auf Wiedersehen trekken we naar onze auto en keren we rustig terug naar Jablanac. Toffe avontuurlijke trektocht in de Kroatische Velebitbergen: Check!

Kaartenmateriaal: 1:30.000 SMAND 16a Nacionali Park Sjeverni Velebit (online bestelbaar via SMAND). De kaarten blijken nog van behoorlijke kwaliteit te zijn.

Overnachtingsmogelijkheden: Er zijn diverse hutten en shelters in het Velebitgebergte maar ze liggen niet dicht bij elkaar. Bovendien kan je er niet altijd eten. Ze hebben ook slechts een beperkte watervoorraad aangezien het landschap weinig water vasthoudt. Bronnetjes zijn er zeer zeldzaam, riviertjes nog schaarser.

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s